Anı Köşesi   

 Çelimsiz Güçlü                                                                               A. Sara Aman

Dün bir fotoğraf geçti elime, çelimsiz ama güçlü bir çocuk kalabalık bir meydanda, meydan okuyor. Çocuğa çelimsiz dedim çünkü zayıf, güçlü dedim çünkü nasıl bakacağını biliyor. Duruşuyla, bakışıyla meydanı şaşırtmış. Kalabalık şaşkın, çocuk kararlı. Hemen arkasında irice bir çocuk gülüyor, alay edercesine. Çocuk! İyi, kötü bir şey diyemem, tek diyebileceğim gelebileceği noktaların kaynağı kolunun kuvveti olur. Meydan okumadan, meydancı olur gider.

Ben meydan okuyanlardan oldum. Resmi gördüğüm anda kendi çocukluğum geldi gözümün önüne. Hem zayıf hem de yaşıtlarımdan çok kısaydım. Okul hayatım boyunca hep ön sıralarda oturdum, merasimlerde en önde yürüyendim. Okuma bayramında yedi cücelerin en arkasında sahneye çıkmıştım. En kısa çocuklardan da kısaydım. Ama lakabım hiçbir zaman sıska, bücür, ufaklık olmadı. Esmer, ufak tefek ve meydan okuyan tavrımdan dolayı, yamyam derlerdi bana. Hiç unutmam yazlığımızda bir Halil ustamız vardı. Sitenin bekçisi, bahçıvanı, ustasıydı. Beton bahçede oyun oynamamıza izin vermezdi. Sahile inin, sahile inin diye gürlerdi. Çiçeklerine kıyamaz, bize kıyardı. Ben de onun çiçeklerine kıyardım. Elime geçen ilaçları havanda ezer, suyla karıştırır, çiçeklere dökerdim. Yavaş yavaş kururlardı. Halil usta bir şey anlamaz üzülür, bizi üzdüğü gibi…  Ben o halini görüp kollarımı iki yana açar, karnımı içeri çeker, kaburgalarımı dışarı çıkarıp tam gözlerinin içine bakardım. Çocukluk! Şimdi bahçemdeki çiçeklere gözüm gibi bakıyorum.

Doğduğum ev babamın iş yeriyle karşılıklıydı. Oturma odasının penceresinden baktığımda babacığımı görürdüm ama yanına gidemezdim. Evimiz, Ankara yolu üzerindeydi,  kamyonlar geçerdi. Bir gün kapı çalmış, anneciğim kapıyı açmış. Ahh o ne! Bir ayağımda çorap var, birinde yok. Çalışanlardan birinin kucağında ben. O günden sonra kapıya zincir yapmışlar. Ben hayal meyal hatırlıyorum, çok kızmıştım zincire. Evimiz teras katıydı, anneciğim çamaşır asmak için sokak kapısından çıkar terasa giderdi. Ben de onu oturma odası penceresinden seyrederdim. Annecim kapıdan çıkar çıkmaz bir sandalye alıp kapıyı zincirledim. Annem anahtarla kapıyı açtı, içeri giremedi. Bana tarif etmeye başladı kızım şöyle yap, kızım böyle yap ve klasik hatta hala ara sıra söylediği sözü söyleyip umudunu yitirdi. ‘’AHH SARA AHHH’’…

Çocukluğumda hafta sonlarımız anneannemin Gemlik'deki evinde geçerdi. Teyzemler de gelirdi. Tam şenlik, bütün çocuklar bir araya gelirdik. Ağbim ile teyzemin oğlu büyük babamın marangoza yaptırdığı tahtalarla şehirler kurarlardı. Oda kapısına gelirdim, ‘’ağğğbiiii ben de oynayacağım derdim’’. İkisi de itiraz ederlerdi. Kız çocuğu olduğum için, belki de yamyamlık yapmamdan korktukları için. Derken kapının içinde bekler onları seyrederdim. Ağbicim başına geleceği bildiği için oyundan çok beni takip ederdi. Tamam  ağbicim, vallaha sadece seyrediyorum, bir şey yapmayacağım derdim. Beni takip etmekten sıkılıp oyuna daldığı anda kurdukları şehri talan ederdim. Koşa koşa arka odaya gider kapıyı kilitlerdim. Kollarım yanda havada, karnım içerde, kaburgalarım dışarıda,  aynadaki gözlerime bakardım. Davranışlarımın sonuçlarına katlanmayı da bilirdim. Annanikomuz çok güzel lokma yapardı. Anneanne maması derdik. Bir hafta sonu rahmetli ananikom lokma yapmıştı. Salonda çok uzun bacaklı masa vardı. Ya da ben çok kısa olduğum için bana çok büyük gelirdi masa. Misket büyüklüğünde mis kokan lokmalar, masanın üstündeydi. Canım ağabim  yüzükoyun masaya yatmış, ayakları  boşlukta, hamur humur lokmaları midesine indiriyordu. Ben de masaya ulaşamadığım için ondan lokma istiyordum. O, yemeye devam ederken bir yandan da bana,’’ananiko bana yaptı bunları’’ diyordu. Bir iki yalvardım. Baktım olmuyor, ayaklarından çektiğim gibi yere düşürdüm ağbimi! Kolu çıkmıştı! Bu sefer odaya kaçmadım. Ev halkı telaş içinde ağbimi çıkıkçıya götürürken, ben kapı yanında duruyordum. Her kapıdan çıkan bir tokat patlatsın diye. Bu sefer gözlerimde pişmanlık, yanağımda kırmızılık vardı. Herkesten nasibimi almıştım.

Masa üzerindeki pazıllara bakıyorum da kimisinde karnımı içeri çekip, kollarımı kaldırıp, meydan okurcasına bakmışım. Kimisinde de davranışlarımın sonuçlarına katlanıp yanağımı uzatmışım hayata. Bu küçücük parçaları bir araya getirdiğimde eğrisiyle doğrusuyla bir dönem bitecek, resim tamamlanacak. Hatalarımla, doğrularıma karşı nasıl duracağımı öğrenerek masamı doldurdum köşeli, yuvarlak minik resimlerle. Bakıyorum da bakışlarım hep aynı. Meydan okur gibi, meydancı gibi değil.  Çelimsiz güçlüyü görünce, çocukluğum geldi aklıma. Kim bilir hangi fotoğraf diğer zamanlarımı hatırlatıp yazdıracak bana?  

A. Sara Aman'a teşekkürlerimizle

Denizce

30.04.2011