Anı Köşesi   

 Eksik Parça

Bu bi çocuk kitabı… ama öyle güzel bi anlatımı var ki… kısa bişey… tercüme edip paylaşmak istedim sizlerle… ikinci kitap yakında geçecek elime onu da yolliycam… izinsiz yaptığım bu tercüme için hak sahiplerinden özür diliyorum… ama paylaşmadan duramadım…. Sanırım anlayışla karşılarlar…

Varlık kendini eksik sanıyordu ve
Mutsuzdu…. 

Eksik parçasını bulmak için yola çıktı…

Yuvarlanarak giderken şu şarkıyı söylüyordu…

“Ben eksik parçamı arıyorum
Eksik parçamı
Hey hey…
Eksik parçamı arıyorum”

Bazen güneşte kavruldu
Bazen yağmur onu serinletti
Bazen karda üşüdü
Sonra güneş tekrar çıkarak onu ısıttı 

Ve o kendini eksik sandığı için hızlı yuvarlanamıyordu.
Böylece bi solucanla konuşmak
Veya bi çiçeği koklamak için durabiliyordu… 

Bazen bi böceği geçiyor…
Bazen de böcek onu geçiyordu 

Üstüne konan bi kelebek
O’na büyük keyif veriyordu 

Ve yoluna okyanuslarda devam etti…

“Ben eksik parçamı arıyorum
Karada ve suda
Güç alıyorum umuttan
Hey hey…
Eksik parçamı arıyorum” 

Bataklıklarda ve balta girmemiş ormanlarda…

Dağlara tırmandı… aşağı yuvarlandı…

Günlerden bi gün
“buldum, eksik parçamı, buldum” diye neşeyle mırıldandı
Kendini eksik sanan varlık… 

“bi dakka dur bakalım” dedi parça
“Fazla umutlanmadan önce…
Ben senin eksik parçan değilim
Ben kimsenin parçası değilim
Ben benim!
Ve eğer birinin eksik parçası olsaydım bile
Bunun sen olduğunu sanmıyorum” 

Üzüldü kendini eksik sanan varlık
“Seni rahatsız ettiğim için özür dilerim” dedi
Ve yoluna devam etti…. 

Başka bi parçaya rastladı…
Fakat bu parça çok küçüktü….
Bir başkası çok büyük…
Diğeri çok keskin….
Bir diğeri ise hiç uymadı…. 

Bir seferinde…
Mükemmel uyan parçayı bulmuş gibiydi….
Ama yeterince sıkı değildi ve yolda kaybetti O’nu

Başka bir seferinde ise…
Çok sıkıydı ve kırıldı parça…. 

Böyle deneyerek yoluna devam etti…
Maceralar yaşadı….
Çukurlara düştü…
Taş duvarlara çarptı… 

Ve birgün…
Kesinlikle ‘o’ gibi görünen bir başka parçaya rastladı. 

“Merhaba” dedi
“Merhaba” diye karşılık verdi parça…
“Sen birinin eksik parçası mısın?”
“Bildiğim kadarıyla değilim”
“Şey, belki de kendinin olmak istiyorsundur”
“Ben hem birinin parçası, hem de kendimin olabilirim aynı zamanda”
“Şey, sanırım benim parçam olmak istemezsin”
“Belki de isterim”
“Belki uygun değilizdir”
“Bilmem….” 

Ve denerler…
Ve parça, kendini eksik sanan varlığa mükemmel biçimde uyar…
“En sonunda, nihayet buldum!!!” 

Ve yuvarlanmaya devam eder…
Ve artık tam olduğu için daha hızlı yuvarlanır…
Daha hızlı… daha hızlı…
Şimdiye kadar hiç yuvarlanmadığı kadar hızlı… 

O kadar hızlı ki…
Solucanla konuşmak için duramaz…
Ya da bir çiçeği koklamak için…
Kelebeğin konamayacağı kadar hızlı…. 

Ve mutlu bir şekilde şarkısın söyler…
Sonunda…(J) 

“yollayımı yüyüdüm…
Yüzgaylardan gecdim...
Umutlayımı besledim…
Sonunda eksik payçamı buldum….” 

Fakat o da ne...
Artık tam olduğu için…..
Şarkı söyleyememektedir…. 

Birden anlar….
Yuvarlanmayı bırakır…
Parçayı incitmeden yere bırakır….
Ve yavaşça uzaklaşır… 

Giderken, hafif hafif mırıldanır…
“Ben eksik parçamı arıyorum
Eksik parçamı
Hey hey…
Eksik parçamı arıyorum”

Kitap burada bitiyor… ancak öykü bitmiyor…. bitmesin zaten (J)
İkinci kitapta… büyük O ile karşılaşıyor… kendini eksik sanan varlık…. gelir gelmez kitap çevirip yollayacağım…

Umarım keyif almışsınızdır (J)

Korkmadan yuvarlanmaya devam edelim… her kendini eksik sanan varlık, bir diğerinden çok şey öğrenir (J)

Hepimizin varlığına şükrediyorum!!!  

Dr. Şenhayat Alp     

Dr. Şenhayat Alp'e teşekkürlerimizle,

Denizce

09.05.2008