Ermeni Meselesi

Propagandanın esası "tekrar" imiş...

Sözde Ermeni Soykırımı propagandası da hep tekrarlanır durur.

Suçlama

1915 yılında Osmanlı topraklarında yaşayan tüm Ermeni vatandaşlarını soykırım amacı ile tehcire (hicret = göç) tabi  tutup; yollarda kimine göre 1, kimine göre 1.5, kimine göre ise 2 milyon Ermeni’yi öldürmüşüz.

Bizim Kendimizi Savunacak Kanıtlarımız

Birkaç örnek:

1. Osmanlı Resmi İstatistiklerine Göre 14 Mart 1914 tarihinde Osmanlı İmparatorluğu’nun Toplam Nüfusu:

Bu resmi ve güvenilir rakamlar.
Devlet, bu istatistiklere dayanarak vergi toplamaktadır.

1915 tehcirinden 3 yıl sonra, Paris’te Ermeni Delegasyonu Başkanı Boghos Nubar Paşa, Fransa Dışişleri Bakanlığına başvurup, tehcir edilen Ermeniler için yardım istiyor. Fransa Dışişleri Bakanlığı tehcir edilen ve yardıma muhtaç Ermenilerin sayısı hakkında bilgi istiyor. Boghos Nubar Paşa, şu yazıyla cevap veriyor:

“Ermeni Delegasyonu Başkanı Boghos Nubar Paşa’dan Fransa Dışişleri Bakanlığı Görevlilerinden Elçi M. Gout’a Yazı :

                                                                                              Paris, 11 Aralık 1918

Aziz Elçim,

Arzunuz üzerine, Türkiye’den tehcir edilmiş ve halen tam bir yoksulluk içinde ve acilen yardıma muhtaç durumda olan mültecilerin tahmini sayılarını size sunmakla onur kazanırım.

Tehcir edilenlerin toplam sayısı 600.000 ila 700.000 olarak tahmin ediliyor. Size verdiğim rakamlar, halen Müttefik askerlerince fethedilmiş yerlerdeki sağ olanları göstermektedir. Çöle dağılmış olan diğer tehcir edilenler hakkında ise bugüne kadar hiçbir bilgi alınamadı.

Yüksek saygılarımın teyidini lütfen kabul buyurunuz Aziz Elçim.

                                                                       İmza: BOGHOS NUBAR

Bu mektuba göre:

-         Türkiye’den tehcir edilen Ermenilerin toplam sayısı 600.000 ile 700.000 arasındadır. Yani iddia edilenin aksine Osmanlı topraklarında yaşayan 1,3 milyon Ermeni’nin tamamı değil sadece yarısı sürgüne gönderilmiş, diğer yarısı ise yerinde kalmış.

-          Boghos Nubar Paşa’nın raporuna göre; tehcir edilen 6-700.000 Ermeni’den 390.000’i, tehcirden 3 yıl sonra hayattaydı; İtilaf Devletlerince işgal edilmiş topraklarda yaşıyorlardı.

-          Tehcir edilenlerden geri kalan 200-300.000 Ermeni ise çeşitli yerlere dağılmıştı ve onlara “henüz ulaşılamamıştı.” (Kayıp olanların hepsi ölmüş olsa, ölü sayısı en fazla 200 veya 300 bin olabilir. Bu insanlardan mutlaka yolda saldırıya uğrayanlar ve bir okadarıda  da salgın hastalık ve diğer nedenlerle yaşamlarını yitirmişlerdir.)

1918 sonunda, yani Mondros Mütarekesi’nden hemen sonra durum buydu. Bu bilgileri veren Boghos Nubar Paşa, Barış Konferansında Ermenileri temsil eden Ermeni Heyeti Başkanıdır.

2. Büyükelçi Morgenthau, Ermeni Protestanları vekili Zenup Bezciyan ile görüşmesine yer verdiği hatıralarında “Yarım Milyon Ermeni’nin nakledildiğini ve bunların, yerleştikleri yerlerde işlerini kurup, hayatlarını kazanmaya başladıklarının ifade edilmesinden büyük hayrete düştüğünü” belirtmektedir.

3. Türkiye’deki Amerikan misyonerlerinin en tanınmışlarından biri, İstanbul’daki Robert Kolej’in kurucusu ve uzun yıllar bu kolejin müdürlüğünü yapmış olan Dr.Cyrus Hamlin’in 28 Aralık 1893 tarihli Congregationalist dergisinde

“Ermeniler Arasında Tehlikeli Bir Hareket” başlıklı bir makalesinden:

“Kusursuz İngilizce ve Ermenice konuşan ve ihtilalin hararetli savunmasını yapan çok zeki bir Ermeni bana, Rusya’nın Anadolu’yu istila edip ele geçirmesini hazırlamayı kuvvetle ümid ettiklerini bildirdi.

‘Nasıl?’ sorusuna da şu karşılığı verdi: ‘Bu Hınçak çeteleri, İmparatorluğun her tarafında örgütlendiler, Türkleri ve Kürtleri öldürmek ve onların köylerini ateşe vermek, sonra da dağlara çekilmek için fırsat kolluyorlar. Bunu yapınca gazaba gelecek olan Müslümanlar savunmasız Ermenilerin üzerlerine çullanacaklar ve onları barbarca kılıçtan geçirecekler. Bunun üzerine Rusya, insanlık namına ve Hıristiyan uygarlığı adına Anadolu’ya girecektir.’

Bu tasarıyı dehşet verici ve her türlü tahayyülün ötesinde gördüğümü bildirince de şu cevabı verdi: ‘Hiç şüphesiz size öyle gelebilir, fakat biz Ermeniler hür olmaya kararlıyız. Avrupa Bulgar dehşetine kulak verdi ve Bulgarlara hürriyet verdi. Milyonlarca kadın ve çocuğun çığlıkları ve kanı ile karışacak olan bizim sesimize de kulak verecektir.’

Bu plan yüzünden bütün uygar insanlar, Ermeni adını lanetler diye kendisini vazgeçirmeye çalıştımsa da fayda etmedi. ‘Biz ümitsiziz, bunu yapacağız’ dedi.”

4. Birinci Dünya Savaşı sonrası, Amerika’nın Kafkas berisi ülkelerde kurmak kararında olduğu Manda’nın, yoklamasını yapmak için General Harbord başkanlığında bir heyet kurulur ve heyet Suriye, Anadolu dahil, bütün Kafkas berisi ülkeleri (Azerbaycan, Ermenistan, Gürcistan) dikkatle gezer, buralarda yaşayan insanlarla tek tek konuşarak bir rapor hazırlar. Bu raporun adı Harbord Raporu olarak geçer.

İşte bu rapor, Rus ordusunun çökmesi üzerine, Bolşevikleri arkalarına alan Ermenilerin; Kürtlerin ve Türklerin evlerini yağmalamalarından söz ediyor. Erzurum’da, Hasankale’de Türk evlerinin, içindeki insanlarla birlikte yakıldığını kaydediyor.

Harbord Raporu’nun bu saptamaları üzerine, İngiltere’nin ünlü devlet adamı Lord Curzon, Avam Kamarası’nda verdiği bir nutukta şöyle konuşur:

“Bana öyle geliyor ki, siz Ermenileri, 7-8 yaşında pek masum ve temiz bir kız çocuğu gibi görüyor ve öyle sanıyorsunuz! Ama bunda pek yanılıyorsunuz! Zira Ermeniler, özellikle son hareketlerindeki vahşetle, ne ölçüde kan dökücü, vahşi bir millet olduklarını bizzat kendileri ispat etmişlerdir.”

5. Amerika’nın Halep Konsolosu’nun göçmenlerle ilgili raporlarında: Göçmen kamplarında kiliselerin, hastanelerin, dokuma atölyelerinin faaliyete geçtiği yazılmaktadır.

Bir Suçlama Daha

Deniyor ki; tehcir, sadece Ermenilere yapıldı. Osmanlı, başka azınlıkların hiçbirine dokunmadı.

“Urfa’da Ermeni Yetimhanesi” adlı eserin yazarı Amerika’lı Mary Coroline Holmes, eserinde: “Bir gece, adını öğrenemediğim bir kentten yıldızların altında, birbirlerine sokulmuş, büyük bir göçmen kitlesine rastladım. Bunlar, Ermeni değil, Kürt’tü. Onlar da Hıristiyanlar gibi göçe zorlanmıştı.” diyor. Demek tehcir, yalnız Ermeniler için değil, “Suçlular” için uygulanmıştı.

Ayrıca

Soykırım mı? Hodri Meydan isimli kitabında İsmet Bozdağ, çok önemli bir konuya parmak basıyor. Diyor ki;

“Rus istilası sırasında Ermeni cinayetlerinden kurtulmak için, Diyarbakır üzerinden Halep ve Adana yolu ile Konya’ya ve Erzurum-Erzincan’dan Sivas’a sığınan Türk göçmenlerinin gösterdikleri sefalet manzarası, Ermenilerin tehcir sırasında gösterdiklerinden az değildir. Fakat o biçareler, Müslüman oldukları için, Alman ve Amerikalı misyonerler, onlar için raporlar yazmadı. Onların sefalet ve felaketini edebi bir dil ile anlatmak gereğini vicdanında duymadı.

Trabzon, Van, Bitlis, Erzurum vilayetlerinin, Ruslar tarafından istilası sırasında oralarda yaşayan Türklerden acaba ne kadarının, Ermeniler tarafından barbarca cinayetlerle öldürüldüklerini ve ne kadarının, hicret sırasında yok olduğunu bilen var mı? İşte biz haber verelim ki, bu yüzden ölen Türkler, muhakkak bir buçuk milyonu geçer… Ermeni ölümlerinden Türkler sorumlu oluyor da Türk ölümlerinden ve sefaletten Ermeniler niçin sorumlu olmuyorlar?!”

Soykırımın Tanımı

Aynı ulustan, soydan, dinden olan insanların oluşturduğu bir topluluğu, bilinçli ve planlı biçimde yok etme, ortadan kaldırma. Naziler tarafından işgal edilen Avrupa’da yaşayan Yahudilere 1939 – 1945 senelerinde yapılan işkencelerin ve toplu kıyımların tümüne verilen ad…

                                                                              Büyük Larus, Cilt 17, Sayfa 10713

Uluslararası Hukukta Soykırım

9 Aralık 1948’de, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’nun, oybirliği ile kabul ettiği soykırım suçunun önlenmesine ve cezalandırılmasına ilişkin sözleşme tarafından tanımlanan ve kınanan bir suçtur. “Tamamen ya da kısmen yok edilmek” istenen, ulusal, etnik, ırksal ya da dinsel bir grup üyelerinin, fiziksel ya da ruhsal bütünlüğüne ya da temel haklarına (kültürel haklarına değil) zarar veren eylem, SOYKIRIM kabul edilir.

Bir gurubun üyelerini öldürmek, onlara maddi ya da manevi acılar çektirmek; topluluğun tamamen ya da kısmen yok olmasına yol açacak yaşam koşullarını zorla kabul ettirmek, doğumları engelleyici önlemler almak, bir grubun çocuklarını başka bir gruba zorla aktarmak gibi… Soykırım suçunda bir devlet olabileceği gibi, herhangi bir kişi de olabilir.

Mavi Kitap

Bu kitap, 1. Dünya Savaşı içinde çıkarılmış bir savaş propagandası yayınıdır.
Ermeni militanlar 2000 yılında bu kitabın ikinci baskısını yaptılar.

İngiltere’de pek çok Mavi Kitap vardır ve bu kitaplar elçilik ve konsolosluk raporları gibi resmi belgelerden oluşur. Oysa Ermeniler ile ilgili olan “Mavi Kitap” diğerleri gibi değildir, İngiliz resmi belgelerinden oluşmaz çünkü savaş dolayısı ile 1914’de Türk – İngiliz diplomatik ilişkileri kesilmiş, Türkiye’deki İngiliz Büyükelçiliği ve konsoloslukları kapanmıştı. Dolayısı ile 1915 tehcir olayını rapor edenler, Türkiye’deki İngiliz diplomatları değil, misyonerler, gazeteciler, Ermeni komitacıları vs. gibi resmi sıfatı olmayan kimselerdir. Yani bu kitabı okuyarak tehciri ve Türkleri anlamaya çalışmanın, Nazi belgelerini okuyup Yahudiler hakkında fikir sahibi olmaktan hiçbir farkı yoktur.

Ermenilerle ilgili bu “Mavi Kitap” içinde toplam 150 “belge” vardır. Bunların 70 tanesini Ermeni iddialarını benimsemiş olan Amerikalı misyonerler, 50 tanesini Ermeni militanlar, Taşnak komitacıları kaleme almıştır.

Şahitleri

1. Amerikalı tarihçi Justin Mc Carthy: “Propaganda malzemesi olarak yazılan bu kitaptaki belgeler tamamen sahte ve düzmece. Mavi Kitap’ta olayları anlatanların dörtte birinin kimliği bilinmiyor. Kitapta belge diye sunulanlar Taşnak gazetelerinden yapılan alıntılardır. Bunlar büyük yalanlar değil, aptalca yalanlardır.”

2. Mavi Kitap’ın yazarı İngiliz tarihçi Arnold Toynbee, anılarında:

“Kitapların propaganda için hazırlatıldığını bilseydik yapmazdık” diye yazmıştır.

Mavi Kitap’ın ilk amacı, Ermeniler için Amerika’dan yardım toplamaktı. İkinci amacı ise, ABD’yi Avrupa savaşına sokmaktı.

Bugün Ermenilerin ve yandaşlarının dört elle sarılmakta oldukları bu kitap, o günlerde dahi Türkleri suçlamak için hukuki delil olarak ileri sürülememiş ve kullanılamamıştır. 1919 – 1920 yıllarında İngilizler tarafından Malta Adası’na sürülmüş olan Türklerden 58’i, Ermeni katliamıyla suçlanmak istenmiş, fakat bunlar aleyhinde bir delil bulunamamış, o “Mavi Kitap” da hukukçuların önüne bile çıkarılamamıştı. Sonunda Malta sürgünleri, resmen suçlanamadan, sorgulanamadan serbest bırakılmışlardır.

80 yılda ne değişmiştir de o günlerde bile güvenilmeyip, delil olarak kabul edilemeyen bu kitap bu günün Ermeni iddialarının delili olarak kabul edilmiştir?

Bu kitapla birlikte aynı dönemde “Alman Vahşeti” adıyla bir Mavi Kitap daha yayımlanır. Almanlar, 1925 yılında yaptıkları araştırmalar sonucunda bu kitaptaki bilgilerin yalan olduğunu ortaya koyarlar. İngiltere, bunun propaganda amaçlı olduğunu kabul eder. Ama bizim “Mavi Kitap” kalır.

Sözde Soykırımı Kimler Tanıdı      (sırasıyla)

Sözde Ermeni soykırımının yabancı parlamentolara taşınması hareketi sürmektedir. Son olarak Polonya Parlamentosu da bir karar almış ve Almanya Parlamentosuna da benzer bir karar tasarısı sunulmuştur.

Soykırım Anıtları

Bugünlere Nasıl Geldik?

1774 Küçük Kaynarca Antlaşması ile Rusya, Osmanlı Hıristiyanlarının koruyucusu oldu.

1830 Osmanlı – ABD Ticaret Anlaşması’ndan sonra Amerikan misyonerleri Osmanlı Ermenilerine el attı. O güne kadar  evlerinde ve kiliselerinde Türkçe konuşan, ancak Arap Harflerini okumakta zorlanan Ermeniler için Ermeni harfleriyle Türkçe İncil bastılar. Osmanlı ülkesinde Ermenilere Ermenice öğreten, Ermenice gramer ve sözlük kitaplarını yazanlar Amerikalı misyonerlerdir.

İngiltere ve Fransa, boş durur mu? 1856’da önce Sultan Abdülmecid’e çıkarttırdıkları Islahat Fermanı sonra da Paris Antlaşması ile Müslüman olmayan Osmanlı vatandaşlarının koruyuculuğuna soyunurlar. Artık bütün büyük devletler Osmanlı Hıristiyanlarının “koruyucusu”dur ve hepsinin burnu, Osmanlı Devleti’nin içişlerinin içindedir.

Derken 1876 yılında Filibe sancağında bir Bulgar ayaklanması çıkarılır. Osmanlı ayaklanmayı bastırır. Hıristiyan dünyasında “Müslüman Türkler Hıristiyan Bulgarları kesiyor” diye bir yaygara kopar.

Aradan 1 yıl geçer; Rusya, bu sefer de Bulgarların kurtarıcısı rolünde, Osmanlıya savaş açar ve hem Balkanlar hem de Kafkaslar üzerinden Osmanlı ülkesine saldırır. Doksanüç Harbi de denilen 1877 – 1878 Osmanlı – Rus Savaşı başlamıştır.

3 Mart 1878’de imzalanan Ayastefanos Antlaşması ile Rusya, Kars, Ardahan ve Batum’u alacak, Erzurum’u ve diğer bazı yerleri ise boşaltıp, Türkiye’ye bırakacaktır.

Buralarda Ruslarla işbirliği yapmış ve yerli Müslümanlara zulmetmiş olan “mazlum” Ermeniler, Ruslar çekilince zulmettikleri insanların intikam almalarından korkarlar. “Koruyucu” Rusya da, Ayastefanos Antlaşması’nda “Kürtler ile Çerkezlere karşı Ermenilerin güvenliğinin sağlanması”nı hükme bağlar. Ayrıca “Ermeniler için reform yapılmasını” da şart koşar. Ancak Ayastefanos Antlaşması yürürlüğe girmez, onun yerini Berlin Antlaşması alacaktır.

Tahmin edeceğiniz gibi Ayastefanos Antlaşması İngiltere’yi telaşlandırır. Ermeniler üzerinde Rus nüfusu artacak ve Rusya doğuda prestij kazanacak! Olacak şey değil! Ayastefanos Antlaşmasını değiştirmek için hemen harekete geçer ve Osmanlı Hükümeti ile 1878 Kıbrıs Antlaşması’nı imzalar.

Buna göre eğer bir gün Rusya, Osmanlı Devleti’nin Asya topraklarına saldırırsa, İngiltere silahı kapıp, Osmanlı Devleti’nin yardımına koşacaktır. Bu “olası” yardıma karşılık da Osmanlı Devleti, Kıbrıs Adası’nın yönetimini İngiltere’ye bırakacaktır.

İngiltere öncü olur, Rusya ile Osmanlı Devleti arasında imzalanmış olan ikili Ayastefanos Antlaşması değiştirilir, yerine çok taraflı  1878 Berlin Barış Antlaşması imzalanır. Ermenilerin oturdukları vilayetlerde muhtaç oldukları ıslahat ve düzenlemeleri ile Kürtler ve Çerkezlere karşı Ermenilerin emniyet ve huzurlarını koruma garantisi bu anlaşmaya da girer.

Peki Ermenilere Karşı Müslümanları Kim Koruyacak

§  Mora’da Yunanlılar ayaklanmış, arkasından bir devlet kurmuşlar.

§  Filibe Sancağında Bulgarlar ayaklanmış, ardından bir Bulgar Prensliği kurulmuş.

§  İşte Kıbrıslı Rumlar da İngiliz idaresine girmişler.

Neden Ermeniler de aynı yolu kullanmasınlar ki?!

Rusya Ermenileri tarafından 1887’de kurulan Hınçak ve 1890’da kurulan Taşnaksutyun Ermeni İhtilal Örgütleri, Samsun – Mersin hattının doğusunda kalan bütün Anadolu Topraklarını “Ermenistan” yapmak istediklerinden, Anadolu’da kan dökmeye başlarlar. 1890 Erzurum isyanı ile başlayan ve 1896 Van isyanı ile sona eren dönemde üst üste toplam 34 silahlı Ermeni olayı ve Ermeni ayaklanması çıkarılır.

Bu olayların içinde İstanbul’da gerçekleştirilenler de vardır. İstanbul Galata semtindeki Osmanlı Bankası silahlı – bombalı bir Ermeni çetesi tarafından basılır. 1905 yılında Sultan Abdülhamid’e de suikast düzenlenir. Eylemleri ses getirir.

Olayları Ermeniler çıkartmıştır ancak yurt dışında “Müslüman Türkler, masum Hıristiyan Ermenileri kesiyor” diye yaygara koparılmış ve ölen Ermenilerin sayısı 30 kat arttırılarak gösterilmiştir. Her nedense Ermenilerin bu olaylarda katlettikleri Türklerin sayısını dile getirmek hiçbirinin aklına gelmemiştir.

1. Dünya Savaşı’ndan önce son Ermeni ayaklanması 14 Nisan 1909’da Adana’da çıkar. Silahlı Ermeniler, Türk mahallelerine saldırıp isyanı başlatırlar. Asker yetişinceye kadar kendilerini savunan Müslümanlarla Ermeniler birbirlerine girer. Türk – Ermeni boğuşması 3 gün sürer, çevre yörelere de yayılır ve sonuçta 1850 Türk ve 17000 kadar Ermeni can verir. Dış basın, İttihatçılar ve Türkler aleyhinde demediğini bırakmaz.

3 gün sonra Cemal Paşa Adana’ya gönderilir. Ayağının tozuyla 47 Müslüman’ı astırır. Ayaklanmayı çıkaran , Müslümanlara silahla saldıran Ermenilerdir. Ne var ki; asıl suçlu durumundaki Ermenilerden sadece 1 kişi idam edilir!

Derken Osmanlı Devleti, Kasım 1914’de 1. Dünya Savaşı’na girer. Osmanlı toprakları 3 koldan istila edilmektedir.

Batıda İngilizler ve Fransızlar Çanakkale’yi zorlamaktadır. Doğuda Rus orduları Doğu Anadolu’yu istila etmektedir.

Güneyde ise İngilizler Süveyş Kanalı harekatını başlatmaktadırlar. İşte tam bu sırada içerden Ermeniler, devlete karşı silaha sarılırlar.

Özellikle Doğu’da yaşayan Ermeniler, Ruslardan yardım ve destek de gördükleri için cephe gerisini cehenneme çevirirler.

Bütün olup bitenlerin arkasında ya TAŞNAK ya da HINÇAK dernekleri vardır ama komitelerin dışında yaşayan Ermeniler de vardır ve bunlar hükümete başvurup, “suçluların cezalandırılmasını” isterler.

İçişleri Bakanı Talat Paşa, bölgede huzuru sağlamanın tek çaresi olduğu halde yine de “Tehcir” kararı almamak için direnir.

Osmanlı Ordusu, karşısındaki ordudan değil, gerisinde bıraktığı Ermeni düşmanlığından çekinir hale gelir. Artık Tehcir’den başka çare yoktur.

Ve Meşhur 1915 Tehciri

Ermenilerle, Kürtler ve Çerkezler arasındaki ölümcül boğuşma kitle halinde imha biçimine dönüşünce; Talat Paşa, direnmekten vazgeçer ve cephe gerisinde ordularımızın ihanete uğramasını durdurmak için Tehcir Kanunu çıkartır. Ermeniler savaş sahasına bitişik vilayetlerle, denize çıkışı olan vilayetlerden alınıp, güneye yani zarar veremeyecekleri, henüz savaştan uzak yerlere nakledileceklerdir. Tehcirin kapsamı dardır.

Ama Ermeniler rahat durmaz;

•          Bu kararın uygulanması sırasında geride kalan öteki Ermenilerin de isyan ettikleri görülür,

•          Ülkenin batısında yaşayan Ermeniler, cehenneme dönüşen Çanakkale savaşında düşmana casusluk yaparlar.

•          Mısır’a giren İngiliz ordusunun haber alma servisini de Ermeniler besler!

Sonuç olarak Anadolu’nun başka yörelerindeki Ermeniler de tehcir edilirler.

Göç yolunda, hastalıktan, açlıktan, eşkıya çetelerinin saldırılarından pek çok Ermeni ölür. Kamuran Gürün, “Ölenlerin sayısı 300 bini bulmaz” diyor. O büyük savaşta ölen Türklerin sayısı on kat daha fazladır.

Şimdi de Talat Paşa’ya kulak verelim:
”Gerek tehcir, gerekse isyanlar yüzünden Ermeniler çok zayiat vermişlerdir. Bunu itiraf etmek lazımdır. Fakat, Doğu vilayetlerindeki Müslümanların da Ermeniler yüzünden aynı zayiata uğradığı bir gerçektir.

Rusların, Van, Bitlis, Muş ve Erzurum’u işgalleri sırasında yapılan ve bizzat Ruslar tarafından itiraf olunan zulüm ve cinayetler, o derece vahşetle yapılmıştır ki, Müslümanlar, artık ‘evlerinde kalma’ cesaretlerini kaybetmişler, aç ve çıplak göç etmeye mecbur olmuşlardır. Böylece, yerinden olan Müslümanlardan 600.000 kişi ölmüştür!”

1917 Bolşevik İhtilali ile Rus İmparatorluğu çözülür ve 1918’de Güney Kafkasya’da, Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan bağımsızlıklarını ilan ederler. Ermenistan, hiç vakit kaybetmez ve “Büyük Ermenistan”ı kurmak için Türk topraklarını işgal etmeye başlar. 

Bu arada I. Dünya Savaşı sona erer. Türkiye, yenilen taraftadır. 30 Ekim 1918  Mondros Mütarekesi nedeni ile Türk ordusu Kars, Ardahan ve Batum sancaklarını  boşaltacaktır. Bundan başka Van, Bitlis, Erzurum, Diyarbakır, Elazığ ve Sivas vilayetlerinin de İtilaf Devletleri tarafından işgal edilebileceğini kabul etmiştir.

10 Ağustos 1920’de İstanbul Hükümetine dikte edilen Sevr Anlaşması, Doğu Anadolu’da bir büyük Ermenistan devleti kurulmasını öngörmüştür. Türkiye – Ermenistan sınırının saptamasını, Amerika Başkanı Wilson yapacaktır. Osmanlı Hükümeti, ABD Başkanının vereceği kararı kabul etmeyi garanti etmiştir.

Bu antlaşmadan cesaret alan Ermenistan, “Büyük Ermenistan” emelini gerçekleştireceğim diye Türk topraklarına saldırmaya başlar. Bunun üzerine, 1920 yılı sonlarına doğru Türkiye ile Ermenistan arasında savaş çıkar. Bu savaşta Milli Kuvvetlerimiz Ermenileri yenerek, Sarıkamış’ı, Kağızman’ı, Kars’ı, Gümrü’yü ve Iğdır’ı Ermenilerden kurtarır.

2/3 Aralık 1920’de Ermenistan ile Gümrü Barış Antlaşması imzalanır. Bu antlaşma, yeni Türkiye devletinin imzaladığı ilk barış antlaşmasıdır. Buna göre, 1877 – 1878 sonunda kaybedilen yerler (Batum hariç) Türkiye’ye iade edilir: Oltu, Sarıkamış, Kars… anavatana döner. Sevr Antlaşması geçersiz sayılır.

Ancak bu antlaşmanın ardından Kafkaslar’da durum yine değişir: Kızılordu bu bölgeye yürür; Gürcistan, Azerbaycan ve Ermenistan Cumhuriyetleri Sovyetler Birliğine bağlanır; Erivan’daki Taşnak Hükümeti devrilir ve dolayısıyla Gümrü Antlaşması onaylanamadan kalır. Daha sonra yapılan Moskova ve Kars Antlaşmaları, Gümrü Antlaşması’nın yerine geçer.

16 Mart 1921’de Rusya ile Moskova Antlaşması, 13 Ekim 1921’de Ermenistan, Azerbaycan ve Gürcistan ile Kars Antlaşması imzalanır. Bu antlaşmalar, Gümrü Antlaşması ile belirlenmiş olan sınırı doğrular. Kars ve Ardahan Türkiye’de, Batum ise Sovyet Gürcistan Cumhuriyeti’nde kalır. Aynı antlaşmalar ile Türkiye, Nahçıvan bölgesinin Azerbaycan himayesinde özerk bir bölge olmasını kabul eder. Ancak bu bölgenin hiçbir zaman bir başka devlete (mesela Ermenistan’a) bırakılmamasını şart koşar ve bunu antlaşmaya geçirtir.

Kısacası; bugünkü Türkiye – Ermenistan sınırı Lozan Antlaşması’ndan önce, 1920 – 1921 yıllarında çizilmiştir. Bu sınır, Ermenistan tarafından önce Gümrü sonra da Kars anlaşmaları ile 2 defa kabul edilmiş, onaylanmış ve daha o yıllarda kesinleşmiştir. Önce Ermeni Taşnak hükümeti, sonra Ermeni Sovyet Hükümeti ayrı ayrı Türkiye ile antlaşma imzalamışlar ve Türkiye – Ermenistan sınırını tanımış ve onaylamışlardır

Suikastlar

Başarabilselerdi Lozan Konferansı sırasında İsmet Paşa’ya ve daha sonra da Atatürk’e suikast yapacaklardı ama başaramadılar!

1922 – 1923 Lozan Konferansı

Meclis İsmet Paşa’yı Lozan Konferansı’na gönderirken çok kararlıydı. Bu konferansta Anadolu’nun herhangi bir yerinde Ermeniler için toprak talebi olduğu takdirde, Türk heyeti barış müzakerelerini kesecekti. Nitekim, müttefikler, 2. komisyonda Ermeni konusunu gündeme getirmek isteyince, heyetimiz topluca celseyi terk eder. Bu konunun görüşülmesini de bir daha kabul etmez. Sonunda, Anadolu’da Ermenilere toprak verilmez. Böylece, Ermeni sorunu Lozan’da kapanır.

İşin Sırrı Kararlılık !

Aradan yıllar geçer. 1964 yılında sözde soykırımın 50. yılının yaklaştığı iddiasıyla biri ABD’nin diğeri de Sovyet Rusya’nın adamı olan 2 Ermeni patriğinin hemen hemen eşzamanlı çağrılarıyla Ermeni sorunu bundan 40 yıl önce yeniden gündeme gelir. 

1970’lerde Ermeniler bu sefer Türk diplomatlarına saldırırlar.

Türk diplomatlarına karşı Ermeni suikastlarının çoğu demokratik Batı ülkelerinde düzenlendi. Ermeni teröristler Amerika, Batı Avrupa ve Avustralya’da lojistik destek buluyor, daha kolaylıkla eylem yapıyor ve buralarda çoğu zaman cezasız kalıyor ya da hafif cezalarla kurtuluyorlardı.

Ermeni cinayetlerinin birçoğu Paris’te işlendi. Fransız makamları, korumakla yükümlü oldukları halde Türk diplomatlarını korumamışlar ve Ermeni terörüne göz yummuşlardır. Katillerin çoğu yakalanmamış, cinayetlerin failleri meçhul kalmıştır.

 17 Nisan 1987’de Başbakan Turgut Özal, Türkiye’nin AB’ye tam üyelik başvurusunu yaptı. 

Böylece;

•           AB kurumlarında Ermeni sorunu yeniden gündeme getirildi,

•           Türkiye aleyhine çeşitli kararlar alındı,

•           AB üyeliği için sözde Ermeni soykırımını tanımak bir önkoşul olarak Türkiye’ye dayatıldı.

23 Ağustos 1990’da Ermenistan Sovyet Cumhuriyeti, bir Bağımsızlık Bildirgesi yayımlayarak bağımsızlığını ilan etti. Bu bildirgede “Ermeni soykırımının Türkiye tarafından tanınması” ve “Batı Ermenistan”ın bağımsız Ermenistan Cumhuriyeti emelleri olduğu” belirtildi.

Batı Ermenistan dedikleri, Türkiye’nin Doğu’su!!!

Ermenistan, daha bağımsızlığını ilan ederken saldırgan politikasını ortaya koymuştur. Bir yandan komşusu Azerbaycan topraklarının bir bölümünü fiilen işgal etti, diğer yandan da komşusu Türkiye’yi hedef aldı.

5 Temmuz 1995’de kabul edilen Ermenistan Cumhuriyeti Anayasası’nda Bağımsızlık Bildirgesi’nde yer alan esaslar olduğu gibi benimsedi. Böylece “soykırım”ın Türkiye’ye kabul ettirilmesi ve “Batı Ermenistan” emelleri, anayasa esası haline getirildi.