Haftalık !   

"Bir tane   -insan hakkı ihlali-   vardır, 
o da kişiye farklı davranmaktır." 

İoanna KuçuradiO

Haftanın Sorusu

Haftanın Fotografı

Bir annenin elinde

    Fotograf: Laoen

Bir ömür boyu çiçek olmak...

Resim Galerileri

Haftanın Sözü

İKİ ŞEY

İki şey 'Kalitesiz İnsan’ın özelliğidir
1- Şikayetçilik
2- Dedikodu

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer
1- Bakış açısını değiştirmek
2- Karşındakinin yerine kendini koyabilmek

İki şey yanlış yapmayı engeller
1- Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgecinden geçirmek
2- Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür
1- Demagoji (Laf kalabalığı)
2- Kendini ağıra satmak (övmek, vazgeçilmez göstermek)

İki şey insanı 'Nitelikli İnsan' yapar
1- İradeye hakim olmak
2- Uyumlu olmak

İki şey 'Ekstra Değer' katar
1- Hitabet ve diksiyon eğitimi almak
2- Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır
1- Kararsızlık
2- Cesaretsizlik

İki şey kaşif yapar
1- Nitelikli çevre
2- Biraz delilik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeni sağlar
1- Baskın yeteneği bulmak
2- Sevdiğin işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır
1- Ustalardan ustalığı öğrenmek
2- Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır
1- Niyetin saf olması
2- Ruhsal farkındalık

İki şey milyonlarca insandan ayırır
1- Sorunun değil, çözümün parçası olmak
2- Hayata ve her şeye yeni (özgün, orijinal, farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek

İki şey gelişmeyi engeller
1- Aşırılık (mübalağa, abartı, ifrat,vs)
2- Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir
1- Tebessüm (gülümseme)
2- Sükut (susmak)

İki şeyin değeri kaybedilince anlaşılır:
1- Anne
2- Baba

İki şey geri alınmaz
1- Geçen zaman
2- Söylenen söz

İki şey gerçek sondur
1- Cennet
2- Cehennem

İki şey ulaşmaya değerdir
1- Sevgi
2- Bilgi

İki şey “hayatta önemli olan her şey” içindir
1- Nefes alabilmek
2- Nefes verebilmek

(yazarı bilinmiyor)

Bir "Tık" ile açılır. "Tık"ladıkça yenilenir.

Büyüklere Masallar

Yaşam Treni

Yaşam bir tren yolculuğuna benzer; inilir, binilir, kazalar olur, bazı duraklarda sürprizlerle bazı duraklarda ise üzüntü ile karşılaşılır. Doğup da bu trene bindiğimizde, bazı kişilerle karşılaşırız ve bütün yolculuk boyunca onların bizimle beraber olacaklarını sanırız. Bunlar anne ve babalarımızdır.

Maalesef gerçek tamamen değişiktir, onlar bir istasyonda, günün birinde istemeden de olsa, inerler ve bizleri sevgi ve muhabbetlerinden, dostluk ve yol arkadaşlıklarından mahrum bırakırlar.

Bununla birlikte bu trene yeni binenler de olur ve bizim için önemli olurlar. Bunlar kız ve erkek kardeşlerimiz, dostlarımız ve sevdiğimiz tüm iyi insanlardır. Bazıları bu yolculuğu küçük bir gezinti gibi düşünürler. Bazıları da bu yolculuk sırasında üzülürler. Bazıları ise yanınızdadır ve ihtiyacı olanlara yardım için hazır bulunurlar.

Bazıları yolda inerler ve geride sürekli bir özlem bırakırlar... Bazıları ise binerler ve inerler. Biz onları sadece kısa bir an için görebiliriz. Sevdiğimiz bazı yol arkadaşlarımızın başka bir vagonda oturduklarında ve yolculuk boyunca bizi yalnız bıraktıklarında şaşkınlığa uğrarız. Elbette ki tren içinde onları aramamıza hiç kimse engel olamaz.

Bazen de onların yanına başkaları oturmuş olduğunda bize yanlarına oturmak için yer kalmaz. Önemli değil... yolculuk böyledir; meydan okumalar, hayaller, ümitler, vedalar... hem de dönüşü olmayan. Bu yolculuğu en güzel şekilde yapmaya gayret edelim. Yol arkadaşlarımızı anlamaya çalışalım ve her birinin iyi taraflarını bulmaya çalışalım.

Unutmayalım ki yolculuğun her safhasında yol arkadaşlarımızdan birisi müşkül bir duruma düşebilir ve bizim yardımımıza ihtiyaç duyabilir. Bizim de bocaladığımız zamanlar olacak ve bizi de destekleyecek birileri olacaktır. Bu yolculuğun en esrarlı tarafı, hiç birimizin bu trenden ne zaman ineceğimizi bilmememizdir.

Elbette yol arkadaşlarımızın da ne zaman ineceklerini bilemeyiz. Hemen yanımızda oturmuş olsalar bile...

Eminim ki trenden indiğimde çok üzüleceğim!
Trende karşılaştığım tüm dostlardan ayrılmak, yakınlarımızı yalnız bırakmak çok acı olacak. Ancak bir gün büyük istasyona vardığımızda onların trene bindiklerinde olmayan bagajları ile birlikte görebileceğimizi biliyorum.

Aksine onların bagajlarını büyütmek ve zenginleştirmek için yardımcı olmakla mutlu olacağım. Mümkün olduğu kadar  güzel bir yolculuk yapalım ve trenden indiğimizde iyi bir hatıra bırakmaya gayret edelim. 

Aynı trende bulunduğum yol arkadaşlarıma
İYİ YOCULUKLAR...

(Yazarı bilinmiyor)

Rümeysa Öz 'e teşekkürlerimizle

Haftanın Çizgisi

Resim Galerileri

Devamını resim galerileri "Karikatür" bölümünde bulabilirsiniz.

Resim Galerileri

Haftanın Şiiri  

Eskiden ne güzel cahildik!..

Dışarıda kar...
Ama kuzine içten içe öyle yanıyor ki.
Kuzinenin üzerinde demir maşa...
Maşanın üzerinde de ekmek dilimleri.
Aydınlık bir kış sabahı ve kızarmış
ekmek kokusu... Sucuk lükstü.
Yumurta lezzetli. Ekmek her zaman
ekmek gibi... Bir kez olsun kümesten
yumurta almamış, bir kez olsun o
kızarmış ekmeğin kokusunu duymamış ve
fakat alışveriş merkezlerinin restoran
katlarında, boğucu bir gürültü ve
havasızlık içinde hamburger keyfine
fit olmuş çocuklar ve gençler için ben
ne kadar yaşlıyım?
***
Dışarıda kar...
İçeride kanaat...
İçeride huzur.
O beyaz örtünün gelişi sürpriz olurdu.
Şimdiki gibi üç günlük hava
tahmini, kar yağışı için dakikalı
randevu falan yoktu. (Meteoroloji
tutturamadığı zaman o kadar
seviniyorum ki...) Krize de girmezdik.
İran'ı
hiç takmazdık. Yakacak bir şeyler
olurdu her zaman.
Ve kuzine hem ısıtır hem de
pişirirdi...
Bize kalan kışın ve karın tadını
çıkarmaktı...
Mumumuz, gaz lambamız vardı.
***
Televizyon yoktu. Gazete de her zaman
olmazdı. Öyle güzel cahildik ki,
keyfimiz bozulmazdı hiç! Portakal
kabuklarını sobanın üzerine dizer,
kokusuna râm olurduk. Kestane közlemek
büsbütün bir gecenin akıllara seza
mutluluğuydu. Sonra illa ki,
büyüklerin anlattığı hikâyeler,
hatıralar... Birçoğu arızalı ve
tedaviye muhtaç beyinlerden çıkma
dizilerin ve filmlerin açtığı hasarlar
yerine, geniş ve besleyici bir
masal dünyası...
***
Lezzet bir tarafa, kokuya da hasret
kalacağımız kimin aklına gelirdi?
Ekmeklerimiz el değerek üretilirdi,
sağlıklıydı, lezzetliydi ve mis gibi
kokardı. Çay da kokardı... Domates
de... Bütün bu nefasete, küçücük bir
bakkal dükkânının zenginliği
yetiyordu.
***
Dışarıda kar...
İçeride huzur...
Zam endişesi, doğal gazın kesilme
korkusu, yolda kalma telaşı, rejim
tehlikesi... Kimin umurunda... Ne
güzel cahildik. Mutluluğun resmini
çiziyorduk...

Yazarını bilen dostlarımızın paylaşmalarını önemle rica ederiz.

Sabit Eren 'e teşekkürlerimizle

Haftanın Fıkrası 

Güncel               Fıkra Köşesi

Memur, patronuna giderek "Zam istiyorum efendim.." demiş.
"Yoksa peşimde koşuşturan üç şirket var ve yakında beni bulamayacaksınız, bilesiniz..!"

"Hangi şirketler onlar?" diye sormuş patronu..

Memur "İnanmıyorsanız söyleyeyim efendim.." demiş.
"Elektrik, doğalgaz ve su şirketleri..!"

---

Adamın biri yolda giderken, birden ayağı kayıp düşmüş. Arkasından gelen
adam, kalkmasına yardım etmiş. Düşen adam teşekkür ettikten sonra "sizin bu iyiliğinize nasıl karşılık verebilirim?" demiş.

- Vallahi ben şimdiki iktidar partisinin bir üyesiyim. İlk seçimlerde
bizim partiye oy verirseniz, ödeşmiş oluruz... Adam ters ters bakmış karşısındakine:

- Beyefendi, beyefendi, demiş. Ben düşünce kıçımı yere vurdum, kafamı
değil...

---

Dönemin Amerika İngiltere ve Turkiye Başbakanları biraraya gelmiş ve toplantı sonunda basının sorularını yanıtlıyorlarmış.

Gazeteci sormuş:
- Ülkenizde 4 kişilik bir aile ne kadar gelirle rahat bir hayat sürebilir siz onlara ne kadar öduyorsunuz?

Amerika başbakanı:
- Amerikada 4 kişilik bir aile 5000 dolar ile rahat bir yaşam sürebilir, biz onlara 6500 dolar ödüyoruz geri kalan 1500 doları naparlar bilmiyorum.

İngiltere başbakanı:
- İngilterede aynı aile 4000 pound ile rahat yaşar, biz 5000
veriyoruz 1000 pound nereye gidiyor bilmiyoruz.

Ilımlı bir ülkenin prezidanı ise:
- Ülkemde aynı ailenin açlık sınırı 800 yeni pirimdir. Biz onlara 300 yeni pirim veriyoruz geriye kalan 500 yeni pirimi nereden buluyorlar biz de anlamış değiliz

---

Birgün; Kâmil Paşa, bir şikayet üzerine, Şair Eşrefi vilayet makamına davet etmişti. Davete icabet eden Eşref, vilayete geldiği zaman, kendisine valinin encümende olduğunu ve biraz beklemesi gerektiğini söylediler.

Valiyi bekleyen şair, bir ara konuşulanları dinlemeye çalıştı. O esnada; valinin, münakaşa edilen bir mesele hakkında "O kadar incelemeyin, millet eşektir, anlamaz" dediğini duydu. Bu sözlerden fena halde üzülen şair, cebinden çıkardığı bir kağıda dizileri yazdı ve ordaki odacıya valiye verilmek üzere bıraktı ve "akılsız başın cezasını ayaklar çeker deyip" çıkıp gitti.

Reddolunmaz sözü ama eşşoğlu can sıkar
Millete eşek diyen eşek herif bilmez mi ki
Sadrazamlar da, valiler de milletten çıkar.

Ongun Demirler 'e teşekkürlerimizle

Püf Noktası         

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

Okulun ilk günü, ilk derste profesörümüz, önce kendini tanıttı, sonra 'Bu yıl, yepyeni bir öğrencimiz var. Çok ilginç biri bakalım bulabilecek misiniz' dedi... Ayağa kalkıp etrafa bakmaya başlamıştım ki, yumuşak bir el omzuma dokundu... Döndüm... Yüzü iyice kırışmış bir yaşlı hanımefendi, bana gülümseyerek bakıyordu... 'Ben Rose' dedi.. 'Benim adım Rose, yakışıklı... 87'yim. Madem tanıştık seni kucaklayabilir miyim?..' Güldüm... 'Tabii' dedim... 'Hadi sarıl bana...'  Öyle sımsıkı sarıldı ki...

'Bu kadar genç ve masum yaşta üniversiteye niye geldin' diye şaka yaptım.. Minik bir kahkaha ile yanıtladı:
'Buraya zengin bir koca bulmaya geldim. Evlenip birkaç çocuk doğuracağım. Sonra emekli olup dünya turuna çıkacağım...' Dersten sonra kantine gidip, birer sütlü çikolata içtik. Hemen arkadaş olmuştuk. Ertesi gün ve ertesi üç ay, sınıftan hep birlikte çıktık ve hep kantinde lafladık... Öyle akıllı ve öyle deneyimliydi ki, onu dinlemekle, derslerden daha çok şey öğrendiğimi hissediyordum. Sömestr boyunca Rose kampüsün ilahesi oldu. Nereye gitse etrafı çevriliyor, çok çabuk arkadaş ediniyordu. İyi giyinmeyi seviyor, diğer öğrencilerin ilgisini çekmeye bayılıyordu. Rose hayatını yaşıyordu. Hepimizden daha canlı, daha dolu yaşıyordu...

Sömestr sonunda, Futbol Balosuna davet ettik Rose'u... Konuşma yapması için... Orada bize verdiği dersi unutmama imkan yok...

Konuşmasını önceden hazırlamış ve bir yığın karta kocaman kocaman yazmıştı. Elinde bu deste ile kürsüye yürürken, kartları elinden düşürdü. Konuşma darmadağın olmuştu. Şaşkın, biraz da utanmış mikrofona doğru eğildi... 'Ne kadar beceriksizim, değil mi?... Özür dilerim... Buraya gelmeden önce heyecanım yatışsın diye bir duble viski attırdım. Sonucu görüyorsunuz. Şimdi bu kartları toplasam bile onları yeniden sıraya koymam mümkün değil... Onun için en iyisi ben size aklımda kalanları söyleyeyim, olur mu?...'
Biz kahkahalarla gülerken, o bardaktan bir yudum su aldı ve konuşmasına başladı:
'Yaşlandığımız için eğlenmekten, oynamaktan, yaşamaktan vazgeçmeyiz... Eğlenmek, oynamak ve yaşamaktan vazgeçtiğimiz için yaşlanırız. Genç kalmanın, mutlu olmanın ve başarıya ulaşmanın sadece dört sırrı vardır... Her gün gülmek ve yaşama katacak mizah bulmak... Bir rüyanız olmalı mutlak... Rüyalarınızı kaybettiniz mi, ölürsünüz. Etrafımızda dolaşan pek çok kişi aslında ölü ve bundan kendilerinin bile haberi yok...

Yaşlanmakla, büyümek arasında çok büyük bir fark vardır... Eğer 19'ysanız ve bir yıl hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey üretmeden bir yıl sırtüstü yatarsanız, sadece bir yaş yaşlanır, 20 olursunuz... Ben 87'yım ve ben de bir yıl hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey üretmeden sırtüstü yatarsam, 88 yaşımda olurum. Herkes bir yılda bir yaş yaşlanır. Bunun için özel bir yetenek ya da bilgiye ihtiyaç yoktur. Oysa bir yaş daha büyümek için, mutlak bir şeyler yapmak, üretmek, kendini geliştirecek fırsatları bulmak ve kullanmak gerekir.

Asla pişman olmayın... Biz yaşlılar, genelde yaptıklarımızdan değil, yapmadıklarımızdan pişman oluruz çünkü... Ölümden korkan insanlar, pişman olanlardır... Pişman olmaktan korktukları için hiçbir şey yapmayanlardır...'

Ders yılı sonunda Rose, yıllarca önce başlayıp, yaşam mücadelesi içinde ara vermek zorunda kaldığı üniversiteyi derece ile bitirdi...

Mezuniyet töreninden bir hafta sonra, uykusunda, huzur içinde öldü. Cenaze törenine 2 binden fazla üniversite öğrencisi katıldı.

'Yapabileceğimiz her şeyi yapmak için asla geç olmayacağını' hepimize hem de nasıl öğreten bu muhteşem kadının anısına layık bir törendi bu...
Rose'un öğretisi aslında dünyanın bütün üniversitelerinde zorunlu ders olmalıydı: "Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur"

İ.Siret Bâli 'ye teşekkürlerimizle

ATEŞ PAHASI
Kanuni Sultan Süleyman, adamlarıyla birlikte avlanmaya çıkmıştı. Bir ceylanın peşinden koşarlarken zamanın nasıl geçtiğinin ayırdına varamadılar.

'Biz nerelere geldik böyle?' diyerek çevrelerine bakındıklarında hava kararmaya yüz tutmuştu. Gök kararmakla kalmamış, şiddetli bir rüzgar ve ardından da savruntulu bir yağmur bastırmıştı. Hünkar ve adamları, bu dağ başında bulabildikleri bir kulübeye kendilerini zor attılar.

Sığındıkları kulübede, geçimini odunculuk yaparak sağlayan yoksul bir köylü yaşıyordu. Adamcağız bu Tanrı konuklarını içeri aldı, onlara elinden geldiğince yardımcı olmaya başladı.

Padişah kendini özellikle tanıtmak istememişti; ama yoksul oduncu onun kim olduğunu anlamakta gecikmedi. O nedenle ocağa büyük büyük odunlar atıp kulübeyi iyice ısıttı. Bir de sıcacık çorba ikram etti.

Dışarıda hem ıslanıp hem üşüyen padişah ve adamları bu durumdan pek memnun kalmışlardı. Geceyi orada rahatça geçirdiler. Hatta padişah bir ara çevresindekilere, 'Doğrusu şu ateş bin altın eder' diye de söylendi. Ertesi gün yola çıkmadan önce padişah oduncuya önce memnuniyetini bildirdi:

'Efendi! Bizi ihya ettin. Harlı ateşin sayesinde geceyi pek rahat geçirdik' dedi ve sordu:   'Söyle bakalım borcumuz ne kadar?'

Oduncu, kırk yılda bir eline geçen bu olanağı değerlendi ve parayı biraz yüksek söyledi: 'Bin bir altın yeter, beyzadem' dedi.

'Çok fazla istemedin mi?'diye soran padişaha.

'Yemek ve yatak bedeli bir altın, ateşin bin altın ettiğini de zaten siz söylediniz.' dedi.

Padişah adamın kıvrak zekası karşısında gülümsedi ve bin altını ödedi.

-----

Trafik Kaza Tutanağı           DİKKAT !    

1 Nisan 2008 tarihinden itibaren maddi hasarlı kazalarda kaza tespit tutanağı doldurulması uygulaması  yürürlüğe girecek. Bu işin ilk adımı da herkesin aracında kaza tespit tutanağı bulundurması.
Tutanak Çıktısı Almak İçin Lütfen Tıklayınız   

e-posta   
denizce@denizce.com

Denizce

"Denizce" her gün yenilenen bir Genel Kültür e-dergisidir.

Dünya genelinde 53.400 farklı yerde "Denizce" den alıntı yapılmış,

"Denizce" kaynak olarak gösterilmiştir.   [Kaynak: Google.com]

Denizce'de tanıtım ayrıcalıktır.
+90 216 416 5382
e-mail    
denizce@denizce.com

Tarihte Bu Hafta / Tarihte Bugün

      Murat Dikmen'e teşekkürlerimizle  

Haftalık Hava Tahmini

Kısa kısa:

Meteoroloji raporlarında sıklıkla kullanılan, rüzgar hızıyla ilişkilendirilen "Kuvvet" sözcüğü,
Beaufort'un (Bofor) tanımladığı rüzgar hızı aralığıdır. Aralıklar 1-12 rakamları ile ifade edilir. Rüzgar hız birimi "knot"  tur
"not" olarak okunur  = "dm/sa" denizmili / saat   tir.

Bkz. Bofor tablosu

Istanbul               Pazartesi                                Salı                                   Çarşamba

                                 Perşembe                                 Cuma                             Cumartesi

UV.. Ultra-Viole katsayısı     0=Güneşli        100=Çok bulutlu
mm/3sa = 3 saateki yağmur miktarı

 Diğer hava tahmin yöntemleri
  

Mayıs 5  Mayıs 12  Mayıs 20  Mayıs 28

Alparslan Tansuğ'un meteorolojik çalışmaları (*)

wunderground tarafından, referans niteliği seviyesinde kullanılmaktadır.
Başarılarının devamını dileriz.
 

Önemli..!

(*) Ölçüm değerlerini izlemek,
aşağıda belirtilen adreslerdeki tahmin değerleri ile bağdaştırmak
meteorolojik deneyiminizi arttıracaktır.

Devlet Meteoroloji

Poseidon
Weather Online

Windguru

Diğer haftaları gezebilmek için
Haftalık yazısını tıklayınız

Alıntılarda "Denizce" yi hatırlamanız
bizleri sevindirecektir.