Can Yücel'den, Hasan Âli'ye   

   HAYATTA BEN EN ÇOK BABAMI SEVDİM
                       Hayatta ben en çok babamı sevdim.
   Karaçalılar gibi yardanbitme bir çocuk
   Çarpı bacaklarıyla- Ha düştü, ha düşecek...
                       Nasıl koşarsa ardından bir devin,
                       O çapkın babamı ben öyle sevdim.

                       Bilmezdi ki oturduğumuz semti,
   Geldi mi de gidici hep, hepp acele işi!..
   Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi,
                       Atlastan bakardım nereye gitti,
                       Öyle öyle ezber ettim gurbeti.

                       Sevinçten uçardım hasta oldum mu,
   40'ı geçerse ateş, çağ'rırlar İstanbul'a.
   Bir helalleşmek ister elbet, değil mi, oğluyla!
                       Tifoyken başardım bu aşk oy'nunu,
                       Ohh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.

                       En son teftişine çıkana değin
   Koştururken ardından o uçmaktaki devin.
   Daha başka tür aşklar; geniş sevdalar için
                       Açıldı nefesim, fikrim, can evim.
                       Hayatta ben en çok babamı sevdim.

can yücel