Anı Köşesi   

 Hatıralara Saygı Duymak                                                                 Adnan Keser

Memleketinden uzakta yaşayan insanların özlemlerini karşılayan tek duygu sevdiklerinin varlığı, bu ve benzer duyguları besleyenlerden bir tanesi de hatıralarıdır.

Herhalde uzun zamanlar boyunca memleketten uzak kalınca bu insanlarda duygusallık zamanla artıyor. Bende de aynı şekilde oldu. Duygusallaştım… Geçen hafta sonu, cumartesi akşamı ailemle konuşmak için telefona sarıldım yine. Annemle konuşmak, ablamla sohbet etmek, her bir yakınımdan haber almak beni mutlu kılıyor. Büyük bir hevesle telefon açtım, ablam ile sohbet ettim, oradan buradan… Sonra annemle konuşmaya başladık. Konuştuk ama şimdi bir tanesi dışında bana anlattıklarından hiç birini hatırlayamıyorum. Konuşma arasında bana;

-         Yukarıya çıktım, eşyaları üstteki odaya yerleştirdim. Senin eşyalarını da toplayıp oraya koyduk. Ablanın bir hastası vardı, tanıdık bildik, iyi birisi. Ona kiraya verdik. Eve bakacak. Dökülen yerlerini yaptıracak…

-        Ama anne… Eşyalarımız vardı. Sonra gelince nasıl girebileceğiz, nasıl gideceğiz?

-        Yabancı değil, gelirsin benimle almak istediklerini alırsın, zaten iki lastik deniz malzemesi değil mi?

İşte o zaman içimden bir şeylerin koptuğunu hissettim. Hayır anne, iki lastik malzeme değil onlar benim için. Mesele birkaç parça eşya da değildi. Bir çocuğun göbek bağı ne ise, benim hatıra bağım da o idi. Oralardan besleniyordum, oralar bize aitti, kimse olmasa da, kimse gitmese de, her tarafı çökse yıkılsa da. Mekânların, hatıraların mahremiyeti vardır ve bu bir yabancı gelene kadardır, birisi gelince bu bozulur. Evinizin önüne kadar gelip kapınızı açamamak hayatın en acılarından biridir. Annenizin yeniden evlenmesi kadar acıdır. Çünkü artık bir başkasına da ait olduğu için eskisi gibi sarılamazsınız, konuşamazsınız, annemmm diyemezsiniz. Tıpkı benim evim, benim eşyalarım, benim hatıralarım gibi. Size izin verilmez ise göremezsiniz bile…

Bu duyguyu bir daha hissetmiştim. Yıllar önce üniversiteye hazırlanan bir lise öğrencisi olarak, bir arkadaşım ile birlikte kıraç bir yamaçta olan evimizin bahçesine, çevresine limon ağaçları dikip, yıllar sonra küçük kardeşimin sorgusuz sualsiz o ağaçları kesmesine kadar. O kayaların içine ağaç dikmek, onların yeşermesini sağlamak, büyümesini istemek, yazlar boyunca su taşımak bir emekti, bir sabır, bir sevgi,.. onlar bana gençliğimden bir hatıra idi. Tıpkı babaannem rahmetlinin bahçesinde çiçek açan badem ağaçları gibi…  Artık onlar da bize ait değil.

Ben bu duygusal yıkımı yaşarken, bunları sağlayan duygusal annem de aslında aynısını yaşamıştı. Bir bayram sonrası evine bakmak için yeğenimle birlikte evine gittiğinde, gördüğü manzara karşısında aynı duyguları yaşamıştı. Küçük oğlu, 20 TL’lik eski bir dolap için evini darmadağın etmiş, eşyalarını kırmış, etrafa dağıtmış, pislik içinde bırakmıştı. Hiç ummadığı bir manzara karşısında kalan annem yığılmış kalmış, boncuk gibi gözlerinden yaşlar boşalmıştı. Yanında bulunan torununun da üzülüp etkilenmesi ile rahatça ağlayamamıştı bile.

Belki bu yaşananlar, kardeşlerin yarattığı yıkıma yönelik bir engel olarak görüldü. Bir yabancıya teslim edilince korunacağı düşünüldü. Belki korunmaya muhtaç birisine bir yardım diye düşünüldü. Bunların hepsinin olması mümkündü. Ama, ben ne kadar mantıklı olmaya çalışsam da bunu kabul edemiyorum. Duygusallık işte…

Ama, biliyorum ki bu gibi olaylar insanları çok derinlerden etkiliyor. Tıpkı bir ağacın kabuğunun kaldırılıp yara açılması gibi. O nasıl yaralarını tamir ederse bizler de aynı şekilde tamir edeceğiz, ama izi kalacaktır.

Şimdi! Şimdi artık her şey değişecek, ben zaman içinde yaşayıp kimseyle paylaşamadığım olayları zihnimin daha derinlerine gömeceğim, üzerini örteceğim toprakla birlikte. Ve artık duygusallık taşımayıp mantık çerçevesinde çözüm arayacağım. Bu hikâyem de derinlerdeki duygusallığımın bir anahtarı olarak kalacak…

Adnan Keser'e teşekkürlerimizle

Denizce

20.11.2010