Biz insanlar çok tuhaf yaratıklarız: yılankavi bir omurga, uzun kol ve bacaklar, kemerli ayaklar, çevik eller ve devasa büyüklükteki bir beyne sahip olan iki ayaklılarız. Vücutlarımız, çok uzun bir süreç içinde doğal seçilim sonucu şekillenen özelliklerden meydana gelen bir mozaik son derece zarif becerilerinin yanı sıra önemli kusurları da var. Ayakta durabiliyor, yürüyebiliyor, zarafet ve dirençle koşabiliyoruz ama ayaklarda ağrı ve dizlerde sakatlıklarla da uğraşıyoruz. Omurgamızı büküp döndürebiliyoruz ama yine de çoğumuz yaşamımız boyunca bir dönem sırt ağrılarıyla boğuşuyoruz. Büyük beyinli bebekler doğurabiliyoruz ama büyük acılar ve riskleri de göze almamız gerekiyor. Uzun yıllardan beri, vücutlarımızın bugünkü şekil ve işlevini nasıl elde ettiği sorusuna yanıt arayan uzmanlar günümüzde farklı bilim dallarının sunduğu yeni yöntemleri kullanarak vücudumuzdaki pek çok "kusur"un ortak bir nedene dayandığı konusunda birleşiyor:

Bu kusurlar, atalarımız doğrulduğunda insan olma yolundaki uzun süreçte atılan ilk adım evrim sürecinde verilen ödünlerden doğuyor. Tabii ki evrimleşmeyle beraber insanın fizyolojisi ve fizikî yapısı da oldukça değişecek ve daha az kıllı, daha gelişmiş ve daha yetenekli eller, daha gelişmiş iri bir beyin ve kafatası gibi çeşitli özellikler görülebilecektir. Şu an maalesef hiçbirimiz henüz insan değiliz, onun prototipleri, öncüleriyiz. Ebelerden hangisine sorarsanız sorun, göze batacak kadar kıllı doğmuş bir bebek, büyük ihtimalle yeterince olgunlaşmamış bir erken doğumun belirtisidir. Doğrudur da bu gözlem. Her insan embriyosunun yaklaşık 4. ayda düzenli, kalın bir posta bürünmesindendir bu. Söz konusu post, doğumdan hemen önce kaybolur. Doğmadan önce hepimizin şöyle bir giyip sonra üzerimizden attığımız bu post, soyumuzun henüz insan olma aşamasına tam ayak atmazdan önce bir post taşımak zorunda kalmış olduğu dönemlere yönelik bir gen "anısından" başka bir şey değildir. Böyle olunca da anne karnındaki embriyonal gelişme sırasında, insan öncesi atalarımızın çoğunun inşa planındaki özellikleri yansıtmadan edememekteyiz. Gene de hemen hepimiz ilk haftalarda, daha sonra iyice gerileyen ve kuyruksokumuna gizlenen bir kuyruk taşırız. Hatta geçici olarak solungaçlara bile sahip oluruz; bu bizim atalarımızın maymunsu evreden önce kemirgenlerden daha da geriye giden, amfibiler üzerinden ta ilk denizlerdeki canlılara uzanan bir evrimin ürünleri olduğunu göstermektedir. Kafatasında kulakların ortaya çıkması bir zorunluluk durumuna geldiğinde, doğa eski solungaç deneyiminden yararlanmanın yoluna gitmiştir. Kulak zarını havayla bağlayan işitme kanalımız, yapısı değişmiş bir solungaç deliğinden başka bir şey değildir. Genzimizdeki boşluğun orta kulak kanallarıyla bağlı olması da bunun bir kanıtıdır. Eskiden bunlar tek bir büyük kanal oluşturmaktaydılar. Ağızdan giren su iki yandan çıkıp gitmeden önce, solungaçların kan damarları, suyun içindeki oksijeni emmekteydiler. Hamileliğin ilk döneminde embriyonun gözleri hayvansı atalarını anımsatmak istercesine başın her iki yanındadır. Ancak embriyo döneminin sonuna doğru bu iki göz yüzün ortasına doğru yaklaşarak yüksek düzeyde gelişmiş primatlarda ve özellikle insanlarda bildiğimiz duruma gelir; böylelikle plastik ve stereo bir görüş sağlarlar. Ama elbette bütün bu olup bitenlere rağmen embriyonal gelişmemizin hiçbir aşamasında balık, sürüngen ya da postlu bir hayvan değil, oluşmakta olan bir insanızdır. Fakat en eski atalarımızın hayvan oldukları, bütün hayvanlarla ve canlılarla akraba olduğumuz konusunda bu gen anıları da şaşmaz birer kanıt sunmaktadırlar.

Prof. Dr. Hoimar V. Ditfurth     
Başlangıçta Hidrojen Vardı