Anı Köşesi   

 İşsizlik ve Bir Anı                                                                            Dr. Nedim İnce

“Evin yakınındaki markete gittim. 2 poşet tutan besin ürünlerini aldım. Yürüyerek eve geldim. Merdivenler yarı aydınlık olduğundan otamatı yakma gereğini duymadan dairenin kapısına vardım. Kapıyı açmak için poşetleri yere koydum. O anda bir erkek sesi “arkanıza dönmeyin, sadece poşetleri alacağım” dedi. Devam etti “işsizim, iş bulamıyorum, evde çoluk, çocuğum aç”. Donup kalmıştım. Sesi gibi titrek bir el poşetleri alıp sessizce ve hızla apartmandan uzaklaştı.”

Yukarıdaki yazdıklarım kurgu değil. 2001 krizinde İstanbul’da yaşanmış gerçek bir öykü. Ben bir arkadaşımdan ikinci ağızdan dinledim.

Seneler önce dinlerken duyduğum tanımlanması zor iç sıkıntısını şimdi yazarken aynı şiddette duyuyorum: İşsizliğin yarattığı çaresizliğin bir insanı ne hale getirdiğini tekrar anımsayarak…

Gazetelerin “Rekor İşsizlik” başlıkları bana yukarıdaki anımı hatırlattı. İşsizliğin bir yılda %142 arttığından söz eden haberlerde sadece yılın ilk ayında işsizlik ödeneği için başvuran kişi sayısının 150 bin olduğu tespiti yapılıyor. Bu rakam 2003 yılının tamamındaki sayı olan 142.175 ile kıyaslanarak; krizin yarattığı işsizliğin boyutu gözler önüne seriliyor.

TÜİK verilerine göre işsizlik Aralık ayında ülke rekoru kırmış durumda: %13,6. İşsiz sayısı 3 milyon 274 bin olarak bildiriliyor. Ülke rekoru kıran işsizliğin dünyada da üçüncü sırada yer aldığı yazılıyor basın tarafından. Resmi olan bu verilerin gerçek yaşamda çok daha yüksek olduğu yapılan saptamalar arasında yer alıyor.

IMF ve Dünya Bankası’nın dayatmaları ile tüm dünyada olduğu gibi ülkemizde de tarım, piyasanın ihtiyaçlarına göre (siz piyasayı çok uluslu şirketler olarak okuyabilirsiniz) yeniden yapılandırıldı. Bunun sonucunda kırsalda öyle böyle ihtiyacına yönelik üretim yapıp karnını doyurabilen birçok insan kentlerin varoşlarına göç etmek zorunda kaldı. O kadar ki daha önceden ailenin bir kısmı kentte bir kısmı köyde iken birçoğunun tamamı şehirli oldu.

Bir yandan kırsalda yaptığı üretimle az çok kendine yeten insanlar topraktan koparılıp işsiz kaldığında açlığa mahkûm olurken diğer yandan bu durumda sığınağı olan köyünden de oldu: ailenin tamamı artık kentteydi…

Ülkemizde değişen nüfus yapısı, tarımdaki üretim biçimi ile birleştiğinde; önceki yıllarda ekonomik krizlerin, işsizliğin yarattığı olumsuz etkileri azaltan avantaj da elden gitmiş oldu.

Bu dönemdeki krizin olumsuz etkilerini azaltacak, işsizliğin yıkıcılığını hafifletecek kırsalımız yok artık ve korkarım yukarıda söz edilen öyküdeki gibi kahramanların sayısı daha artacak, daha da dramatik olaylarda rol alacaklar.

Kısa vadeli çözümler için ekonomistler, siyasetçiler birçok önerilerde bulunuyorlar ve bir kısmı yaşama geçmeye başladı. Umarım kısa zamanda sonuç alınır, insanların sıkıntıları bir an önce son bulur.

Uzun vade de ise çözümün artık piyasa için değil, insan için, insanla birlikte yaşayan tüm canlılar için üretim olduğu, çok kişi tarafından yüksek sesle dile getiriliyor.

Dr. Nedim İnce          

www.mersinyasam.com    

Dr. Nedim İnce'ye teşekkürlerimizle

Denizce

18.04.2009