Anı Köşesi   

 Melis'ime Hediye                                                                           A. Sara Aman

Ben pek rüya görmüyorum ya da görüyorsam da hatırlamıyorum.  Uykuda geçen zamana acırım, az uyurum. Sanırım bu sebepten film başlamadan uyanıyorum. Ben rüyalarımı gözlerim açıkken görebilenlerdenim. Yeşil gözlü, uzun saçlı, gülüşüyle ömür uzatan, duruşuyla onurlandıran bir kız görürüm rüyamda. Şimdiye kadar aklıma gelmedi en güzel rüyamı anlatmak. Bugün öyle anlam yüklü ki o kızla ilgili bir dünya rüya anlatmak istiyorum.

Yıllar önce gördüğüm bir rüyada maksem deki evimizdeyim. Uzun zamandır hayalini kurduğum duyguları içime sığdırmışım. O heyecanla en yakın sağlık ocağına gittim, ayaklarımda terliklerle. İçeri girdiğimde iyi günler bile demeden hamilelik testi yaptırmak istiyorum dedim. Buyurun dediler. Sonuç gelene kadar bekleme odasında zaman geçmedi, geçmedi. Derken beni kendime getiren iki kelimeyi duydum. Tebrik ederiz… Ne! Tebrik mi? Kimi? Neden? Ayağa fırladım, duyduğum iki kelimeyi söyleyen kişiye gözlerimi diktim. Bir daha söyleyin dedim. Bu sefer gözünüz aydın dedi, ruhum aydınlandı. Durduğum yerde zıplamaya başladım. Zarfı aldım, parayı vermeyi unuttum. Parayı verdim zarfı unuttum. Sağlık ocağından çıktığımda ayağımda terlik olduğunu unuttum. Ben yarım saat önceki beni unuttum, var oldum. Yolda yürürken üç adım koştum, beş adım yürüdüm, bir dakika durdum, boş boş baktım. Haber uçurmaya çalıştım, uç uç böceği gibi. O gün kim yüzümü gördüyse dilekleri olmuştur, benim en güzel dileğimle. Bu ilk gördüğüm rüyam. Sonra endişeli zamanlar. Taaki ikinci rüyama kadar. Varlığımla geçirdiğim üçüncü aydı. Öyle dikkat ediyordum ki rahat rahat büyüsün diye. Gazeteleri aldım sırt üstü salondaki kanepeye yattım. Ahh! O ne nasıl anlatsam, bazı şeyleri anlatmak çok zor. Deneyeceğim. Bugün gibi hissettiklerim. Sanki içimde bir ipek kozası yuvarlanır gibiydi. Ben buradayım rahat ol der gibi. Kıpırdamadan rüyamı hissettim. Neler hissettim de hissetti ki var olmanın keyfini çıkarmaya başladı o günden itibaren. Derken sohbetlerimiz başladı rüyamla. İlk söylediğim kelimeleri hatırlıyorum. Sakın benden vazgeçme, vazgeçmedi. Dokuz ay on gün geçmişti, biz hala beraberdik. Artık her gün doktora gidiyordum. Her şey normaldi ama varlığımdan kopamıyordu. Bekledik…

Hareketlerim çok ağarlaşmıştı. Yatakta sağdan sola bile yardımsız dönemiyordum. Ama bir gün dahi off demedim. Artık doktor gün belirleyecekti ki rüyam başladı. Benden vazgeçemeyen canımın, canı sıkılmaya başladı. Sabaha kadar kollarıma gelebilmek için uğraştı olmadı. Sabah çantamı elime aldım ve hastane kapısından dünyaları ben yarattım haberiniz var mı?  Edasıyla girdim. Ameliyathanede gözlerimi kapatana kadar hep en güzelleri düşündüm. Derken bir ağlama sesi ama ben gözlerimi açamıyorum, sesi duyuyorum. Sanırım en zor süreç buydu duyup da göremediğim minicik anlar bitmek bilmiyordu. Kızımı yanıma getirdiler, ilk karşılaşmamızda karşılıklı ağladık. O sesinin sonuna kadar, ben sessiz sesini duyayım diye. Bu gördüğüm en güzel rüyaydı. Bakmaya kıyamadım, öpmeye kıyamadım, dinledim, teşekkür ettim…

Rüyalarım bitti sanmayın. Binlerce kere gözlerim açık rüya gördüm özümle, hala görüyorum. Onun beni anne yapma kararlılığı, bütün hayatı boyunca aldığı kararların başarı imzasıydı. Ulaşmak istediği, yapmak istediği, olmak istediği her şeyi başardı. Onurlandırdı.  Bir daha değil bin kere de dünyaya gelsem uyurken görüp de hatırlamadığım rüyalarıma inat, gözlerim açıkken gördüğüm yeşil gözlü, uzun saçlı kızım hep varlığımda olacak. İyi ki doğdun rüyam…

A. Sara Aman'a teşekkürlerimizle

Denizce

05.03.2011