Anı Köşesi   

 O Bir Erdemdi                                                                               A. Sara Aman

Erdem'i ilk gördüğüm günü hatırlıyorum. Başka bir alemde yaşayan ama bu alem için resim yapıp hayatta kalmaya çalışan bir sokak ressamıydı. Atölyesi Badehane, şövalesi masalar, galerisi sokaklar, müşterileri sokaktaki herkes. Boyalarla güzel bir dostluk kurmuş, birbirlerine sırtlarını dayayıp yaşamaya çalışıyorlardı. Onun büyüsü çizgileri değil boyalarıydı. Fırçasını eline alırdı ama fırça ile bir bağı yoktu, o sadece boyalarla parmakları arasında bir bağdı. İlk fırça darbesinde tuvali cezalandırırdı. Yapmak zorunda olduğu pera evleri ve balıklar onu yormuştu, bıktırmıştı. Ressam, resme başlarken satabilme endişesiyle başlamamalı, o bir yığın endişeyle tuvalden alıyordu hıncını. İlk fırça darbelerinden sonra geriye iki adım atıp seyrediyordu çaresizliğini, işte büyü bundan sonra başlıyordu.

Renklerin içindeki alemine dalıyor ve tuvalle barışıyordu. O anı yakalamak benim için önemliydi. Hemen bir kahve yapıp ona fark ettirmeden, usulca ''şövalesine ''koyardım. Aleminden sıyrılırsa, Torino’daki güzel günlerini anlatmaya başlardı. Sıyrılamazsa, kahveden kibar bir yudum alırdı, o gördüğüm en kibar insanlardan biriydi. Devam ederdi boyalarıyla büyüsüne, büyülenmiş gibi. Erdem’in ruhu kendini yoruyor, kişiliği zaman zaman beni yoruyordu. Çok akıllı olmasına rağmen, hiçbir şeyden anlamaz gibi davranırdı. Benim gördüğüm en iyi gözlemciydi, boş boş baktığını sanırsınız, halbuki baktığı noktayı içine sığdırırdı, fark ettirmeden. İnsanlar hakkındaki ilk fikirleri hareketleriydi.

Bardağı tutuşları, oturma şekilleri, bir ikinci kişi yanlarına geldiğindeki yaklaşımlarıydı. O bunlara çoğu zaman özen gösterirdi. Bazen de kabuğuna çekilir, sırf kendi varmış gibi kibarca zaman geçirirdi, etrafını yok sayarak. O bir erdemdi. Daha derinine inecekse gözleminde, önce karşısındakinin kibar, ince bir insan davranışı sergilemesi gerekirdi. Devamında duyarlı biri olması çok önemliydi, daha sonrasında akıl... Bunları bir kişide toparlıyorsa yüzünde bir tebessüm oluşurdu, herkesin göremediği. Sanki bir erdem yaratmış gibi. Yarattığı erdemlilere, resim satmaya çalışırdı, mecburdu. Hayatta kalmak için bunlara ihtiyacı vardı. Erdem, seçtiği insanların sabrıyla alay eder gibi yaşardı. Zaman zaman bana, sen bir erdemsin ya da o bir erdem dedirtmişti. Zaman zaman da senin sahip olduğun erdemlerin beni çıldırtıyor dedirtmişti. Çok şey öğrendim onunla olan dostluğumdan.

Teşekkür ederim Erdem. Artık zamanı gelmişti, çok yorgundu, çok bitkindi.

Erdem dinlenmeye çekildi. Yerinde dinlen ERDEM....    

A. Sara Aman'a teşekkürlerimizle

Denizce

06.02.2010