Yüzyılın Yazarları  

  Rabindranath Tagore                                                          

Dini ve dünyevi düşüncelerini biçimlendiren babası tarafından eğitildi. 17 yaşına bastığında Brighton'da bir okula yazıldı. Eğitimini yarıda bırakarak 1880'de Hindistan'a döndü ve burada ilk müzikli dramını yazdı. 1883'te evlendikten sonra ailesinin malı mülküyle ilgilendi.

1901: Özel Bir Okul Kurması 80'li yılların ortasından sonra yazdığı çok sayıda şiir kitabı, öykü ve dramlarını, birkaç gazetede çıkaran Tagore, tüm yapıtları gibi, Bengal dilinde kaleme almış ve bir bölümünü kendisi İngilizceye çevirmiştir. 1901 yılında sahibi oldukları Santiniketan (Huzurun Evi) adlı çiftlik evinde aynı ad altında kurduğu özel okul, 50 yıl sonra uluslararası devlet üniversitesi olarak kabul görmüştür. Bu okul Tagore'nin yönetimi altında Doğu ve Batı kültürleri arasında bir tür köprü haline geldi. İngilizlere ait kolonilerdeki eğitim sistemini şiddetle eleştiren, inanmış bir hümanist olan Tagore, Hint halkının bağımsız bir bilincine kavuşmasına yardımcı olmak istiyordu.

1910: En Önemli Romanı 1903'te Cokher balı (Gözünde Kum) adlı Bengal dilindeki ilk gerçekçi psikolojik romanı yazdı. Daha sonraki romanı Naukadubi'de (Deniz Kazası, 1906) olduğu gibi, Tagore burada da Hindu toplumunun aşka ve duygulara düşman zorlayıcı unsurlarını irdeledi. En önemli nesir yapıtı olan Gora'da (1910) Tagore siyasal ve dinsel alanda toleransı savundu.

1910'dan Sonra: Gıtanjali Dönemi 49 yaşında yayınladığı Gıtanjali (İlahiler) kendisine 1913'te Nobel Edebiyat Ödülünü kazandırdı. Bu manzum başyapıtında Tagore, Naibedya (Adak, 1901) ve Kheya (Karşıya Geçi, 1906) adlı dinsel/ahlaksal şiir kıtalarıyla yaptığı gibi, halkını Hindu değerlerini politikaya sokmaya ve vurgulamaya çağırdı. Bu yapıt Tagore tarafından seslendirilmiş, şarkı biçimine dönüşen çoğunlukla melankolik 115 şiiri (51'i tercüme edilmiş) kapsamaktadır. Bu şiirlerde Tagore'un ana temaları olan Tanrı özlemi, doğa ve aşk, kuvvetli felsefi bir sembolizmin etkisinde mistik bir bütünlük olarak kaynaşmaktadır. Aynı konulara sembolizmin etkisinde yazdığı Dakghar (Postane, 1912) adlı dramında ve Gitimalya (Şarkılar, 1914) ve Gitali (Şarkılar Dizisi, 1914) adlı lirik derlemelerinde de rastlanmakta. Lirik ve felsefi yapıtı 28 cildi kapsayan Bengal edebiyatının yenileyicisi Tagore, izleyen yıllarda yurdunda bir aziz gibi ululandı.

30'lı Yıllar: Ressam 30'lu yıllarda ressamlık yapan Tagore aynı zamanda, bir bölümü kendisi tarafından bestelenen şiir ve şarkı derlemeleri çıkardı. 1940 yılına kadar çoğu fantastik masal yaratıkları içeren yaklaşık 2.000 tablosu, tıpkı sonraki geç dönem edebi yapıtları gibi, Tagore'un ekspresyonizme dönmesinin kanıtıdır. Son romanı Car adhyay (Dört Bölüm, 1934) bir kez daha aşk konusunu işlemektedir.

Faşizm tehlikesinin ve dünya savaşı tehdidinin giderek daha büyük boyutlara varmasıyla Tagore, bir kez daha politik çalışmalarına hız verdi. 1941'de yayınladığı Sabhyatar sankat (Uygarlık Buhranı) adlı deneme yazısında ifade ettiği gibi, Nazi Almanyası’na şiddetle karşı çıktı. Tagore aynı yıl içinde 80 yaşında Kalküta'da öldü. 1911'de yazdığı "Bütün insanların ruhlarının tek hakimi sensin" adlı şarkısı 1950'de Hindistan'ın ulusal marşı oldu.

   Kaynakça: Yüzyılın 100 Yazarı (Yeni Binyıl)