Tınaz Titiz       

http://www.tinaztitiz.com  

Ermeni iddialarının reddini suç saymayı öngören yasa tasarısı nedeniyle, hemen hemen akla gelebilecek tüm önlemler(!) ileri sürüldü. Hatta Türkiye'de kaçak çalışan Ermenistan vatandaşlarının sınırdışı edilmeleri gibi akla ziyan -ve tam ters etki yapabilecek- düşünceler dahi gündeme getirildi.

Bence bunlar bir bakıma da iyidir; toplumsal beyin fırtınası biraz da böyle oluyor. Beyin fırtınalarında ileri sürülen düşüncelerin alabildiğince özgür -hatta uçuk- olması istenen bir özelliktir.

Konuyu sadece Fransa ve sadece Ermeni iddialarıyla sınırlı saydığımızda sorun daha bir kolay görünebilir. Her şeyin para olduğu ya da para birimince ifade edilebildiği günümüzde, örneğin büyük ihalelerden Fransa'nın dışlanması gibi önlemler -olmaz ya- belki kısa bir süre etkili olabilir.

Peki diğer ülkeleri ve diğer sorunları ne yapacağız?

Hollanda ve İsviçre başta olmak üzere diğer ülkelerde de aynı yolda yasalar çıkarıldı, çıkarılıyor; gerisi de gelebilir.

İş bununla bitmiyor. Türkiye'nin doğu ve güneydoğusunu ayıran haritalar NATO toplantılarına getirilmek bir yana, örneğin dünyadaki futbol sahalarını gösteren bir internet sitesinde Türkiye parçalanmış olarak gösteriliyor.

Nişanları alırken sormak iyidir!

Bir de YÖK başkanının geri verdiği liyakat nişanı var. Aslında onu alırken sorması daha doğru olabilirdi.

Bu satırların yazarına bir zamanlar, gitmediği bir beldeden bir ödül plaketi -postayla- gelmişti: "beldemizi ziyaretiniz nedeniyle onurlandık vs" gibisinden. Başkan aranıp da "sayın başkan ödüle teşekkür ederiz ama beldenize gelmedik, size de özel bir yararımızın dokunduğunu zannetmiyoruz, bu ödül biraz boşluğa düşmüyor mu?" denilince alınan cevap bu konuda bir içtihat olacak cinstendi: "nasıl olsa ya bir gün gelirsiniz ya da bize bir faydanız dokunur!".

Önlem 1: savaş ilanı

Fransa'nın bu tutumuna karşı yapılabilecek olanlar sıralanınca etki ağırlığına göre şu gruplar ortaya çıkıyor: (1) Fransa'ya savaş açmak, (2) Şiddetle kınamak, (3) Mallarını boykot etmek (turlar dahil), (4) İhalelere sokmamak, (5) Elçilik kapısına siyah çelenk koymak, (6) Geleneksel öfkemizi göstermek, (7) vesaire.

Bunlardan en etkili olanı kuşkusuz savaş ilanı ise de öldürülecek Fransızları gömecek yer bulmaktaki güçlükler nedeniyle pratik değildir.

Şiddetli kınama, siyah çelenk gibi tepkiler kullanmaktan aşındığı için olmaz.

Mal boykotu ise kendimizi ilaçsız, yedek parçasız ve işsiz bırakacağı için bumerang gibidir. Ayrıca da tüm ithalatımızı kessek bile Fransız dış ticaret hacminde ancak %1.5luk bir etki yaratabiliriz.

İhalelere sokmamak ilk anda çok parlak görünse de şu soru sorulunca birden parlaklığı kaybolur: "Biz Fransa'yı ihalelere onlara yardım olsun diye mi yoksa ihtiyaçlarımızı iyi ve ucuz karşılama amacıyla mı çağırıyoruz?"..

Geleneksel öfkemiz konusunda ise Batılıların dilinde şöyle bir söz var: "Türkler kızarlar ve unuturlar!".

Bu kısa akıl yürütmeden çıkarılabilecek basit sonuç şudur:

Fransa -ve diğer güçlü ülkeler- Türkiye'ye karşı işlerine gelen ne muamele varsa yapabilirler -zaten de yapıyorlar-, biz ise işe yarar bir karşılık veremeyiz, veremiyoruz da.

Ayrıca da hasmane tutum içinde bulunan ülke sayısı o kadar çoktur ki, yukarıdaki 7 önlemin hepsi dahi uygulanabilir olsa hepsine karşı önlem alındığında bir zamanların Arnavutluk'u gibi tek başımıza kalırız.

Bu gerçek acı gibi görünse de en yararlı ipuçlarını içinde barındırıyor.

Çünkü, işe yaramaz 7 maddelik önlemlere(!) güvenilmeye devam edildiği sürece başkaca bir önlem düşünülmesine gerek görülmeyecektir. Arabasındaki stepnenin patlak olduğunu bilmeyen sürücünün komik özgüveni gibi.

Halbuki çaresizliğimizin farkına varabilsek düşünmeye başlayabiliriz.

O halde öyle görünüyor ki ilk yapılması gereken (gerçekten stratejik), bu 7 çare önerisinin işe yaramazlığını kabullenmek, bunlardan ümidimizi -tamamen- kesmektir.

İkinci yapılacak: dostluk diye bir şey yoktur!

Türkiye'nin, parçalanma planları da dahil kendisine kurulan tuzaklara etkili önlemler geliştirebilmesi için bir koşul daha vardır: O da, uluslararası ilişkilerde o çok sözünü ettiğimiz "dostluk"un hiç mi hiç yerinin olmadığını idrak etmektir.

Bugün, fırsat bulunsa ABD, İngiltere ya da Fransa'yı 1 gün içinde, hem de en yakın müttefikleri parçalarlar (Bkz. Şekil 1A, SSCB).

Toplum ve devlet olarak içimize bu soğuk(kanlı)luğu yerleştirmemiz, 7 önlemi de unutmamıza (unlearning anlamında) yardımcı olacaktır.

Fransa'ya karşı mutlaka bir şey yapılmak isteniliyorsa, bu gerçeği idrak etmemize yardımcı oldukları için içtenlikli bir teşekkür etmek gerekir.

Öncelikle yapılacaklardan üçüncüsü, halkın önerilerinin tümünü dikkate alıp hiçbirisinin ardındaki kalabalığa itibar etmemektir. Yoksa, halkın heyecanı kolaylıkla karar vericilere sirayet edebilir.

Bu üç idrakle aydınlanacak aklımız gerçekçi ve etkili önlemler geliştirmeye açık hale gelecektir.

Türkiye'nin iç ve dış güvenliğinden sorumlu kurumları bir araya getiren bir organ vardır: Milli Güvenlik Kurulu - MGK.

MGK, kimin elinde ne bilgi varsa tümüne erişme yetkisine sahip tek kurumdur. Bu kurum hemen çalışmaya başlayarak, yaklaşık 20 ülkenin birbirlerine karşı hangi kozları bulunduğunu incelemeye başlayıp, bunları sürekli güncel biçimde tutabilecek bir sistem kurmalıdır. (Koz temelli yaklaşım için bkz.)

http://tinaztitiz.com/dosyalar/alegar_ozet.doc,
http://tinaztitiz.com/dosyalar/alegar_demo_(TR)genis.ppt

Ayrıca, yine bu andan başlayarak, tüm resmi, ticari, gönüllü, sivil ve askeri kişi ve kurumlar, "koz sistematiği" içine girebilecek, üstünlük ve/ya zafiyet sayılabilecek öğeleri derlemeye ve belirli bir merkezi kuruma aktarmaya başlamalıdır.

Bu işin bir "kozlar savaşı" olduğu kavranabilmelidir.

Bu tür belalarla uğraşabilmek için sadece Türkiye'nin tüm alanlardaki üstünlük (koz) ve zafiyetlerinin (karşı koz) bilinmesi, standardize biçimde depolanması ve belirli bir amaç için arandığında kolay erişilebilmesi yetmez.

Başka ülkelerin de birbirlerine karşı tüm üstünlük ve zafiyetlerinin bilinmesi de gerekir.

Bundan sonraki adım ise, Fransa’nın, ABD'nin ve diğer güçlü ülkelerin halen yaptıkları iş, yani "koz yönetimi"dir.

Yeni dünya düzeni adı verilen kaotik düzen içinde eski düzenin araçlarıyla ayakta durulamaz.

"Yurtta barış dünyada barış" ortak ütopyamız olmaya layıktır; ama ona güvenerek herkesin de Türkiye'ye karşı barışçıl davranacağını varsaymak ancak safdilliktir.

Şimdi artık her kişi ve kurum bilgilerini ortak bir "birim"e çevirebilmelidir. Bu yeni birimin adı "koz"dur

(http://tinaztitiz.com/dosyalar/yeni_bilgi_birimi(koz).ppt).

Kozları iyi yönetebilenler varlıklarını sürdürebilecekler, diğerleri ise yem olacaklardır. Parçalanarak ya da bütün olarak yutularak. 
 

http://www.tinaztitiz.com

Tınaz Titiz'e teşekkürlerimizle

Denizce

14.11.2006