http://www.yankiyazgan.com    

“Yazarak rahatlıyorum, kendimi tedavi ediyorum” diyordu da inanmıyordum. Oncologist dergisinin şubat sayısında Nancy Morgan ve ark’nın yazdığı makalede, kemoterapi gören kanser hastalarının tedaviye uyum ve yarar görürlüklerinin izlenimlerini ve duygularını dile döktükleri ölçüde arttığı bildirildi. Hastanede yatarken internet bağlantısı ile blog’larını oluşturmalarına olanak sağlanmasının ardından, kansere ilişkin hasta bloglarında bir patlama yaşandığı belirtilen makalede, yazdıkça yazası gelen hastaların çoğunun daha önce yazıp çizmeye fazla bir merakları da yok.

İnsan beyninde yazmaya özel bir merkez henüz tanımlanmadı, ama yazının dilin gelişiminin bir ürünü olduğu düşünülüyor. Yazmanın aşırısı olabilir mi? Bazı epilepsi türlerinde gözlenen “aşırı derecede yazma” diye tanımlayabileceğimiz hipergrafi adı ile bilinen belirtinin ise, beynin dil işlevlerinden sorumlu sol temporal bölgesinin bir aksaklığı sonucunda ortaya çıktığını biliyoruz. Aynı bölgede, örneğin bir damar tıkanıklığı olduğunda ortaya çıkan sorunlu sonuçlardan birisi ise, karşısındakinin ne söylediğini pek anlamaksızın “aşırı derecede (ve genellikle boş) konuşma” oluyor (Wernicke afazisi). Çok yazan, çok konuşan kişilerin ya rahatlama arzularının pek fazla olduğunu ya da susmayı bilmediklerini de düşünebiliriz.

Nereden geldik buraya, tıp fakültesinde miyiz, diye düşünmeye başlamış olmalısınız. Ama zaten herkesin ya fahrî doktor ya da fahrî avukat (bu liste diğer meslek gruplarını kapsayacak şekilde uzatılabilir) olduğu bir ülkede, bu kadar bilgiyi kendinize çok görmeyin. Yazın, çizin, kendinizi anlatın. Ömrünüz uzasın.